Book of the week

புத்தகம் : ஹொவ் மார்க்கெட்ஸ் பெயில்
வருடம் : 2009
ஆசிரியர் : ஜான் காஸ்சிடி
தொடர்வெளியீடு : கூடுதல் புத்தகங்கள், எழுத்துப் பிழைகளைச் சரி செய்தல் 


புத்தகச் சுருக்கம்:
2008 - 2009 வருடங்களில் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் கண்ட விபரீத நடப்புகளை, பொருளாதார வரலாற்றின் வெவ்வேறு கோட்பாடுகளின் மூலம் விவரித்திருக்கிறார். அமெரிக்காவில் கடைசி 80 வருடங்களில் காணாத பொருளாதார விளைவுகளுக்கு, சிலப் பொருளியலாளர்கள் நடைமுறை உண்மையை பொருட்படுத்தாது தங்களது சித்தாந்தத்திர்கேற்ப பொருளாதாரக் கொள்கைகளை கடைபிடித்தது தான் காரணம் என்பதை நல்ல விளக்கங்களோடு எழுதியிருக்கிறார். கடந்த இரண்டு வருடங்களில் அமெரிக்க பொருளாதாரத்தின் அவல நிலைமைப் பற்றி சில பொருளியலாளர்கள் முன்னமே எச்சரித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களது எச்சரிக்கைகள் உயர் பதவியில் உள்ள பொருளியலாளர்களிடையே எடுபடவில்லை. அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் நன்றாகச் சென்று கொண்டிருந்ததால், தாங்கள் செல்லும் பாதை தான் சரியானது என்ற முழு நம்பிக்கையுடன் அமெரிக்க பொருளாதாரத்தை வழி காட்டிச் சென்றனர். அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் (தற்காலிகமாகத்) தடம் புரண்டப் பிறகு, அந்த நிலைமையை நேர்படுத்த முயன்ற, நடைமுறை உண்மையை எடுத்துரைக்கும் பொருளியலாளர்களின் யோசனைகளை, அதிகாரிகள் புறக்கணித்து நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கி விட்டார்கள்.

அலசல் :

இரண்டாம் உலகப் போரின் வெற்றிக்குப் பிறகு எஞ்சிய நாடுகளில் அமெரிக்கா செழிப்புள்ள நாடாக வலம் வந்தது. அதன் போட்டி நாடுகளான இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி ஆகியவை இரண்டாம் உலகப் போரினால் சீர்குலைந்தும் பொருளாதாரம் அழிந்தும் இருந்தன.  1950 முதல் 1970 வரை அமெரிக்காவின் பொருளாதாரம் வேகமாக வளர்ந்தது. 1970 பிறகு  அமெரிக்காவின் பொருளாதார வளர்ச்சி முன்னைப் போல் இல்லாமல் மெதுவடைந்தது. அதனை சரி செய்வதற்கு எடுக்கப்பட்ட எந்த  செயல்பாடும் வளர்ச்சியை முடுக்கி விடாததால் அன்றையப் பொருளியலாளர்களின் செயற்திறன் மீதுள்ள நம்பிக்கை குறைந்தது. 1980 பிறகு 2006 வரை அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சிப் பாதையில் சென்றது. மக்களின் நலம் ஒவ்வொரு வருடமும் முன்னேறியதைக் கண்டு சிலப் பொருளியலாளர்கள் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் வருங்காலத்தில் நெடு நாள் வளர்ந்து கொண்டே போகும் என்று முன்கணிப்பு செய்தனர். இவர்களில் ஏற்படைவுச் சந்தை (efficient market ) என்று அழைக்கப்படும் தோராயக்கருத்தை தங்கள் வேதவாக்காகக் கொண்டச் சிலப் பொருளியலாளர்கள், அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிக்குக் காரணம் அந்தத் தோராயக்கருத்து தான் என்று முடிவெடுத்தனர். அந்த தோராயக்கருத்தின் வடிவமைப்பு எல்லா காலங்களிலும் எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா நாடுகளிலும் ஒத்து வரும் என்று அடித்துக் கூறினர்.
ஏற்படைவுச் சந்தைத் தோராயக்கருத்து என்பது 1940 இலும் 1950 இலும் ஆஸ்திரியாவைச் சேர்ந்த பிரெட்ரிக்  ஹயெக் (Frederick Hayek ) என்னும் பொருளியலாளர்ஆல்  பிரபலமாக்கப் பட்டது. ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு வர்த்தகமும் அது நடக்கும் சந்தையும் மிக முக்கியம் என்றும் அரசாங்கம் வர்த்தகத்தையும் சந்தையையும் ஒழுங்குபடுத்த முயல்வதன் மூலம் வர்த்தகம் முடங்கி விடும் என்றும் அது நாட்டின் பொருளாதரத்திற்கு நல்லதல்ல என்றும் எடுத்துரைத்தார். ஒரு சந்தை, அங்கு விற்கப்படும் பொருட்களும் அவற்றின் விலைகளின் மூலம், வர்த்தகர்களும் நாட்டு மக்களும், எந்த பொருட்கள் தேவையானவை என்றும் எந்த பொருட்கள் வேண்டப்படாதவை என்ற குறியீட்டினை அறிய முடியும் என்றும் கூறினார். அரசாங்கம் சந்தையிலும் வர்த்தகத்திலும் குறுக்கிடுவதன் மூலம், ஒரு சந்தையிலிருந்து வர்த்தகர்கள் அறியும் குறியீடு குழப்பத்தை விளைவிக்கும் என்றார். அவருடைய தோராயக்கருத்தில் அன்றைய அரசாங்க அதிகாரிகளுக்கும் பெரும்பான்மை பொருளியலாளர்களுக்கும் உடன்பாடில்லை.
ஜான் மய்னர்ட் கெய்ன்ஸ் (John Maynard Keynes )  என்ற ஆங்கிலேயப் பொருளியலாளர் எடுத்துரைத்த கோட்பாடை பெரும்பாலானோர் கடைப்பிடித்தனர். வர்த்தகமும் சந்தையும் ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு மிக முக்கியம் என்றாலும் ஒரு சில நேரங்களில் அவற்றின் செயற்பாடு மக்களுக்குச் சாதகமாக இல்லாதப் பட்சத்தில் அரசாங்கம் தனது (பணம் அச்சடிக்கும்) சக்தியை பயன்படுத்தி பொருளாதாரத்தை நிலைப்படுத்த வேண்டும் என்றும் கூறினார். பொருளாதாரம் நிலைப்பட்டப் பின் அரசாங்கம் தனது பங்கைக் குறைத்துக் கொள்ளலாம்  என்று கூறினார். 1914 இலிருந்து 1918 வரை நடந்த முதலாம் உலகப் போரின் இறுதியில் வெற்றி பெற்ற இங்கிலாந்து பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகள் தோற்ற நாடான ஜெர்மனி மீது  வெர்சாய் (Versailles ) ஒப்பந்தத்தின் மூலம் மிகக் கடுமையான நிபந்தனைகளை விதித்தன. அந்த விதிகள் நியாயத்திற்கு மாறானவை என்று விவாதித்த கெய்ன்ஸ், அதன் விளைவுகள் ஜெர்மனியின் மக்களை மிகவும் பாதிக்கும் என்றும் அதனால் மற்றொரு போரில் ஜெர்மனி பங்கு கொண்டாலும் ஆச்சரியமில்லை என்றும் கூறினார். அவர் கூறியது போல் இரண்டாம் உலகப் போர் ஆரம்பிக்க ஜெர்மனி ஒரு காரணமாக இருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின் பின் கெய்ன்ஸ்இன் பெருமை எங்கும் பரவி அவரது பொருளாதார எண்ணங்கள் மிகப் பிரபலமாயின.
இரண்டாம் உலகப் போரின் பின் அமெரிக்காவின் பொருளாதாரம் நன்றாக வளர்ந்து கொண்டிருந்த சமயத்தில் ஏற்படைவுச் சந்தைத் தோராயக்கருத்தின் ஆதரவாளர்களில்  முக்கியமான பொருளியலாளரான  மில்டன் பிரீட்மான் (Milton Friedman ) என்பவர் அதனை மக்களிடையே பரப்ப மிக்க முயற்சி செய்தார். அதே சமயத்தில், அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான அய்ன் ரண்ட் தனது அப்ஜெக்டிவிசம் (objectivism ) சித்தாந்தத்தை மக்களிடையேப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தார். இந்த இருவர் முயர்ச்சியினால் ஏற்படைவுச் சந்தைத் தொராயக்கருத்தும் அப்ஜெக்டிவிசமும் கலந்து ஒரு புதிய சித்தாந்தமாக உருவானது. பொருளாதாரத்தில் அதற்கு சிகாகோ பள்ளியின் பொருளாதாரம் (Chicago School of Economics ) என்று அழைக்கப்பட்டது. அது பொருளாதாரம் மட்டுமல்லாமல், ஒரு அரசியல் சித்தாந்தமாக உருவெடுத்ததிற்கு அய்ன் ரண்டின் பங்கு மிக முக்கியமானது. இந்த அரசியல் சித்தாந்தத்தின் சீடர்களில் ஒருவராக இருந்தவர் அலன் க்ரீன்ச்பன் (Alan Greenspan ). தனது சொந்த வாழ்க்கையில் அய்ன் ரண்டின் சீடராகவும் பொருளாதார எண்ணங்களில் மில்டன் பிரீட்மான்இன் தொண்டராகவும் இருந்தார்.
1970 இல் அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத்தின் வேகக்குறைவைச் சரி செய்ய கெய்ன்ஸ் வரைப்படுத்திய கோட்பாடுகள் உடனடிப் பயனில்லாமல் போகவே மற்ற பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள் அதற்கு பதிலாக பயன்படுத்தப் பட்டன. 1982 க்குப் பிறகு அமெரிக்க மத்திய வங்கியான பெடரல் ரீசெர்வ் (Federal Reserve ) தலைவரான பால் வோல்க்கர் (Paul Volcker )செயல்படுத்திய வட்டிக் கொள்கைகளினால் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் மீண்டும் நல்ல நிலைமைக்கு வந்தது. அப்போது ஜனாதிபதியாக இருந்த ரோனல்ட் ரீகன் (Ronald Reagan ) ஏற்படைவுச் சந்தை தோராயக்கருத்தை வேத வாக்காகக் கொண்ட பொருளியலாளர்களை தனது ஆலோசகர்களாகக் கொண்டிருந்தார். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தான் வெற்றி பெற்றால், வர்த்தகத்திலும் சந்தையிலும் மக்களின் வாழ்விலும், அரசாங்கத்தின் பங்கு நிறையக் குறைக்கப்படும் என்று வாக்குறுதி அளித்தார். அதற்கேற்ப, பால் வோல்க்கர் பெடரல் ரீசெர்வ் இல் இருந்து ராஜினாமா செய்தவுடன், ரோனல்ட் ரீகன் , அலன் க்ரீன்ச்பன் ஐ தலைவராக நியமனம் செய்தார். அலன் க்ரீன்ச்பன் தலைவராக இருந்த போதும் அமெரிக்கப் பொருளியலாளர்களில் பெரும்பாலானோர் கெய்ன்ஸ் இன் பொருளாதார எண்ணங்களை மதித்து வந்தனர். 1970 க்கு முன் கெய்ன்ஸ் இன் எண்ணங்களை எதிர்க்க மிகவும் சிறிய கூட்டம் இருந்தது. 1980 களில் அமெரிக்க பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியைக் கண்டும், 1987 இல் அமெரிக்கப் பங்குச் சந்தையான வால் ஸ்ட்ரீட் (Wall Street ) இல் பங்குகளின் சரிவை க்ரீன்ச்பன் நன்றாகக் கையாண்டதைக் கண்டும், க்ரீன்ச்பன் மீதுள்ள மதிப்பு கூடியது. நாள் போக்கில் க்ரீன்ச்பன் தனது தலைமைப் பதவி மூலம் அவர் முழுதாக நம்பிக்கை கொண்ட ஏற்படைவுச் சந்தை தோராயக்கருத்தின் கை ஓங்கியது. நடு நடுவில் ஒரு சில நெருக்கடிகள் நேர்ந்தாலும், பெரும்பாலும் க்ரீன்ச்பன் தலைமையில் பொருளாதாரம் 20 வருடங்களுக்கு மேல் நன்றாகச் சென்றது. இதனால், ரீகனுக்குப் பின் வந்த ஜனாதிபதிகளான ஜார்ஜ் புஷ், பில் கிளின்டன் மற்றும் ஜார்ஜ் டபிள்யு புஷ் ஆகியோர் க்ரீன்ச்பன் சொல்படி நடந்தனர்.
அமெரிக்காவில் ஏற்படைவுச் சந்தை தோராயக்கருத்து பிரபலமாகுவதர்க்கு முன்னால் மில்டன் பிரீட்மான் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகள் அண்டை நாடுகளில் தங்கள் சித்தாந்தத்தின் நடைமுறை வேலைப்பாடு பற்றி அறிய ஆவலாக இருந்தனர். அதன் விளைவாக, 1970 களில் தென் அமெரிக்கக் கண்டத்தில் உள்ள சிலே (Chile ) நாட்டில் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடது சாரிக் கட்சிகளின் அரசு அந்த நாட்டின் ராணுவத்தால் தூக்கி எறியப்பட்டவுடன்  தங்களது பொருளாதார எண்ணங்களை அந்த நாட்டு புதியத் தலைவரான ஆகுஸ்டோ பினோஷே  (Augusto Pinochet ) இன் முன்வைத்தனர். அவரும் தனது புதிய அரசின் முக்கிய பங்காக பொருளாதார மாற்றத்தை கொண்டு வந்தார். அதில் முக்கிய பங்கு விதித்த பொருளியலாளர்கள் சிகாகோ பள்ளியைச் சார்ந்தவர்கள் தான். அதன் விளைவாக, சிலேஇன் பொருளாதாரம் சின்னாபின்னம் ஆகி மக்கள் அவதிப்பட்டனர். தங்கள் எண்ணங்கள் நன்றாகச் செயல்படுத்தப் படவில்லை என்று சொல்லி மில்டன் பிரீட்மான் மற்றும் சக பொருளியலாளர்கள் அந்நாட்டை விட்டு வெளியேறினார்கள். சில வருடங்களுக்குப் பிறகு, ராணுவத்தின் பிடி தளர்த்தப்பட்டு, பினோசெட்இன் அரசு தூக்கி அறியப்பட்டவுடன் வந்த புதிய அரசு மக்களுக்கு ஏற்ற மாற்றங்கள் கொண்டு வந்தது. இன்று, சிலே mixed economy என்று சொல்லப்படும் கலப்பு பொருளாதாரம் என்ற பாதையை பின்பற்றுகிறது. அதன் மூலம், சில கொள்கைகள் கெய்ன்ஸ் இடம் இருந்தும் சில கொள்கைகள் மில்டன் பிரீட்மான் இடம் இருந்தும் கடன் வாங்கப்பட்டு, அந்த நாட்டுக்கு எது தேவையோ அதற்கேற்ப செயல்படுத்தப்படுகிறது.
2006 இல் முக்கியத்துவம் குறைந்த அடகுகள்  (subprime mortgages ) உள்ள மக்கள் மாசத் தவணைகளை செலுத்த முடியாததால் பல நிதி வங்கிகள் தங்கள் கொடுக்கல் வாங்கல் கணக்குகளில் நஷ்டம் அடைந்தன. வீட்டின் விலை எப்பொழுதும் கூடிக் கொண்டே போகும் என்றும் தங்கள் வீட்டின் அடகை ஒவ்வொரு மாதமும் எல்லா அடகுதாரர்களும் கட்டுவார்கள் என்ற (மூட) நம்பிக்கையின் பேரில் வங்கிகள் நிறைய அடகுகளை கடன்பெறத்தகாத மக்களுக்கும் விற்றனர். சில வங்கிகள், இதனால் இக்கட்டான நிலைமையை வந்தால் அதன் விளைவுகளைக் குறைக்க புதிய விதமான நிதிக் கருவிகளை உருவாக்கினர். சாதாரணமாக, புதிய நிதிக் கருவிகளை ஒழுங்குபடுத்த வெவ்வேறு நிறுவனங்களை அமெரிக்க அரசியல் அமைப்பு அமைத்துள்ளது. இந்த நேரத்தில், சில அரசியல்வாதிகள், ஏழைக் கோட்டின் கீழ் உள்ள மக்களுக்கும் சிறுபான்மை மக்களுக்கும் இடையே வீட்டுரிமையை கூட்ட முற்பட்டனர். வீட்டுரிமையின் மூலம் ஏழைக்கோட்டின் கீழ் உள்ள மக்களும் சிறுபான்மை மக்களும் தங்களது சுற்று வட்டாரத்தின் வர்த்தகத்தையும் தங்களது வாழ்க்கைத் தரத்தையும் மேம்படுத்துவர் என்று கருதப்பட்டது. இந்த எண்ணத்தின் அனுமானம் அமெரிக்காவில் வீட்டின் விலை எப்பொழுதும் ஏறிக் கொண்டே இருக்கும் என்பது தான். புதிதாக வீடு வாங்கும் பொழுது சாதாரணமான அடகுக் கருவிகள் ஒருவருக்கு சரி வராமல் இருந்தால், புதிய நிதிக் கருவிகள் மூலம் அவர்களுக்கு அடகு கொடுப்பது வழக்காகியது. இதனைக் கண்டு கவலைப்பட்டச் சில பொருளியலாளர்கள் புதிய நிதிக் கருவிகளையும் புதிய அடகுக் கருவிகளையும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு க்ரீன்ச்பன் இடம் முறையிட்டனர். தனது பொருளாதாரச் சித்தானந்தத்தில் மிக்க நம்பிக்கைக் கொண்டிருந்த க்ரீன்ச்பன், புதிய நிதிக் கருவிகளை வர்த்தகர்களும் சந்தையும் ஒழுங்குபடுத்தும் என்றும் அரசாங்கம் அதில் தலையிட்டால் புதிய நிதிக் கருவிகளை வர்த்தகர்கள் உருவாக்க மாட்டார்கள் என்றும் அதன் பயனாக சாதாரண மக்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய கடன் மற்றும் அடகுக் கருவிகள் அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் போய் விடும் என்றும் கூறினார். அய்ன் ரண்ட் மற்றும் மில்டன் பிரீட்மான் இன் பாதிப்பு க்ரீன்ச்பன் ஐ அதிதீவிரமாகவே தாக்கியிருந்தது . கெய்ன்ஸ் முன்னாளில் சொன்னது போல் "பொருளியலாளர்களின் எண்ணங்களும் அரசியல் தத்துவவாதிகளின் எண்ணங்களும், சரியாயிருந்தாலும் தவறாயிருந்தாலும், பொதுவாக அறியப்படுவதை விட மிகச் சக்தி வாய்ந்தது. நிஜத்தில், உலகம் அதைத் தவிர வேறு மிகச் சிறியவற்றினால் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நடைமுறையில் மனிதர்கள், தாங்கள் எந்த வித அறிவியற்தனமான பாதிப்பு இல்லாமல் இருப்பவர்கள் என்று கருதினாலும், ஏதாவது மறந்து (அல்லது மறைந்து) போன பொருளியலாளர்இன் அடிமைகளாக இருப்பார்கள்"("The ideas of economists and political philosophers, both when they are right and when they are wrong, are more powerful than is commonly understood. Indeed the world is ruled by little else. Practical men, who believe themselves to be quite exempt from any intellectual influence, are usually the slaves of some defunct economist"). இது க்ரீன்ச்பன் அல்லாமல் கெய்ன்ஸ்க்கும் உண்மையாகப் படும்.
க்ரீன்ச்பன் இன் கொள்கைகள் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்திற்குத் தீங்கு விளைவிப்பவை என்றுக் கூறிய கூட்டம் நாளடைவில் ரொம்பச் சிரியதானது. இவர்களில் நூரியல் ரூபினி, ராபர்ட் ஷில்லேர், நச்சிம் நிக்கோலஸ் தலேப், ரோஜர் லோவேன்ச்டீன் போன்றோர் அடங்குவர். ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்படும் பழமொழியான 'வெற்றியை போல் வெற்றி பெறுவது ஒன்றுமில்லை' ('Nothing succeeds like success ') க்ரீன்ச்பன்இன் கொள்கைகள் மீதுள்ள எதிர்ப்பு குறைந்து கொண்டே வந்தது. அதனை எதிர்த்தவர்களின் தத்துவத் தந்தைகள் என்று கருதப்படுவவர்களில் முக்கியமானவர்கள்  ஹைமன் மின்ச்கி (Hyman Minsky ) மற்றும் பெநொஇத் மண்டேல்ப்ரோட் (Benoit Mandelbrot) என்ற பொருளியலாளர்கள்.
 மண்டேல்ப்ரோட், நிதிச் சந்தைகளில் நிதிக் கருவிகள் மற்றும் பொருட்களின் மாற்றம், ஏற்படைவுச் சந்தையின் அனுமானமான காஸ்சியன்(Gaussian ) பகிர்மானம் (distribution ) இல்லை என்று சுட்டிக் காட்டினார். ஏற்படைவுச் சந்தைத் தோராயக்கருத்தை வேத வாக்காகக் கொண்டவர்கள் காஸ்சியன் பகிர்மானத்தை அனுமானமாகக் கொண்டதனால் நிதிக் கருவிகளுக்கும் அடகுப் பொருட்களுக்கும் கணிப்பதற்கு சுலபமாக இருந்தது. நிதிக் கருவிகள் மற்றும் அடகுப் பொருட்களின் விலையும் ஏறிக் கொண்டிருந்த வரை இந்த அனுமானம் நிதி நிறுவங்களுக்கு நல்ல லாபத்தைக் கொண்டு வந்தது. வீடுகளின் விலை சரிய ஆரம்பித்தவுடன், இந்த அனுமானம் மூலம் சம்பாதித்த நிதி நிறுவனங்களின் லாபம், நஷ்டம் ஆகக் காரணமாகி விட்டது. மண்டேல்ப்ரோட்டின் எண்ணங்களை அறிந்தவர்கள் நிதி நிறுவனங்களின் பங்கு விலை இறங்க ஆரம்பிக்கும் என்று யூகித்து அந்த தகவலை பயன்படுத்தி அந்தப் பங்குகளை ஷார்ட் (short ) செய்தனர். இவ்வாறு, அமெரிக்கப் பங்குச் சந்தைகளின் வீழ்ச்சிகளில் மிகவும் பணம் செய்தவர்களில் நசீம் நிக்கோலஸ் தலேபும், ஜார்ஜ் சொரோசும் அடங்குவர்.
மின்ச்கியின் திடமில்லாத நிதித் திட்ட தோராயக்கருத்து (Financial Instability Hypothesis ) அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தின் இப்போதைய நிலைமையை விளக்க உதவியாக உள்ளது. அதன் முக்கியக் கருத்து, ஒரு நிதித் திட்டத்தின் திடமும் வெற்றியும் அதன் அழிவுக்கும் சரிவுக்கும் உள்ள விதையை விதைக்கும் என்பது தான். ஒரு நிதித் திட்டம் திடமாக இருக்கும் பொது வர்த்தகர்களும் சாதாரண மக்களும் அந்த நிதி திட்டத்தினால் பயன் பெறுவதுடன் அதனால் செல்வமும் பெறுவர். நாளடைவில், அந்த நிதித் திட்டத்தின் பலவீனங்களை மறந்து தங்களது திறமையினாலும் புத்திக் கூர்மையினாலும் தான் தங்கள் வெற்றி பெற்றதாகக் கருதுவர். அதே சமயத்தில், நிதித் திட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டிய அதிகாரிகளும் நிதித் திட்டம் நன்றாக வேலை செய்வதைக்கண்டு தங்களது கண்காணிப்பைக் குறைத்து விடுவர். இதனைக் கண்டு  வர்த்தகர்களும் மக்களும் புதிய நிதித் திட்டம் என்றும் கவிழ்ந்து விடாது என்ற (மூட) நம்பிக்கையில் மேலும் மேலும் அபாயகரமான (நிதிச்) செயல்களில் ஈடுபடுவர். எல்லாம் நன்றாக செல்லும் பொழுது எல்லோரும் அவரவர் செல்வத்தை பெருக்கிச் சந்தோஷமாக வாழ்வார். சில அபாயகரமான செயல்களினால் ஏற்படும் சிக்கல்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெரிதாகி கடைசியில் நிதித் திட்டத்தை அழிக்கும் நிலைக்குக் கொண்டு வந்து விடும். பொருளியலாளர்களும் அரசாங்க அதிகாரிகளும் அபாயத்தைக் கண்டு அதற்கேற்ற மாற்று நடவடிக்கைகளை எடுப்பதற்குள் நிதித் திட்டம் மோசமான நிலைமைக்குச் சென்று விடும். 1980 இலிருந்து 2006 வரைக்கும் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் நன்றாகச் செயல்பட்டதைத் தங்களின் செயல்திறன் என்று நம்பிய பொருளியலாளர்களும் அதிகாரிகளும், அபாயம் தெரிந்த பின்னும் முன் போல் சிறியதாக இருந்து விடும் என்று அசட்டாக இருந்து விட்டார்கள். நிலைமையின் தீவிரம் தெரிய வரும் பொழுது பொருளாதாரத்தின் செயல்பாடு தீவிரமாகப் பாதிக்கப்பட்டு விட்டது.

யாம் படித்த (அமெரிக்கப் பொருளாதார சூழ்நிலையைப் பற்றிய)  புத்தகங்களில் இது போன்ற புத்தகத்தை இனிதாவதெங்கும் காணோம்.

அமெரிக்கப் பொருளாதார சூழ்நிலையைப் பற்றிய மற்றப் புத்தகங்கள் :
1 . டூ பிக் டு பெயில் (Too big to fail)
 ஆண்ட்ரு ராஸ் சார்க்கின் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் 2007 முதல் 2009 வரை அமெரிக்காவின் பொருளியலாளர்களும் வர்த்தக தலைவர்களும் அரசியல் புள்ளிகளும் பொருளாதாரத்தின் சரிவை கட்டுப்படுத்துவதற்கு மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகளைப் பற்றிப் படிக்கலாம். பொருளாதாரத் தத்துவம் அல்லாது அந்த இரண்டு வருடங்களில் நடந்த வெவ்வேறு நிகழ்வுகளை படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார்.
2  ஷாக் டாக்டரின் (Shock Doctrine )
நோமி க்ளீன் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் ஏற்படைவுச் சந்தை தொராயக்கருத்தைப் பின்பற்றிய பொருளியலாளர்கள் தங்களது எண்ணங்களை பல நாடுகளின் பொருளாதார அமைப்புகளில் செயல்படுத்தியதன் விளைவுகளை விரிவாகச் சித்தரித்திருக்கிறார். 
3 . தி மித் ஆப் தி ராஷனல் மார்க்கெட்(The Myth of  the rational  market )
ஜஸ்டின் பாக்ஸ் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் ஏற்படைவுச் சந்தை தோராயக்கருத்தின் அடிப்படையான பகுத்தரிவுடையச் சந்தை (rational market ) என்பதன் குறைகளையும் அதனை உண்மையென நம்பி செயல்படுத்தப்பட்ட பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் பாதிப்பைப் பற்றி கூறியிருக்கிறார்.
4 . இன் பெட் வி டிரஸ்ட் (In Fed We Trust )
டேவிட் வெசெல் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் அமெரிக்காவின் மத்திய வங்கியான பெடரல் ரிசெர்வின் பங்குப் பற்றி விவரித்திருக்கிறார். அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் கண்ட பிரச்சனையைத் தீர்க்க அதன் தலைவராக அப்போது இருந்த பென் பெர்னான்கே (Ben Bernanke ) எடுத்த முடிவுகளையும் தான் தீவிரமாக நம்பிய ஏற்படைவுச் சந்தைத் தோராயக்கருத்தின் உதவியில்லாமையையும் இந்தப் புத்தகத்தில் நன்றாக விவரித்திருக்கிறார். 
5 . பூல்'ஸ் கோல்ட் (Fool 's Gold )
ஜில்லியன் டேட் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் கண்ட (தற்காலிகச்) சரிவுக்குக் காரணமாக இருந்த நவீன நிதிக் கருவிகள் உருவானக் கதையை நன்றாக சொல்லியிருக்கிறார். அமெரிக்காவின் பேர்போன முதலீடு வங்கியான ஜே பி மோர்கனில் ஆரம்பித்த அந்தக் கருவிகள் விரைவில் எல்லா நிதி நிறுவனங்களிடமும் சாதாரண மக்களிடையேயும் பிரபலமானதை விவரித்திருக்கிறார்.
6 . ஹவுஸ் ஆப் கார்ட்ஸ்(House of  cards )
வில்லியம் கோகன் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் முதலீடு வங்கியான பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ் (Bear  Stearns ) புதிய நிதிக் கருவிகளை பயன்படுத்தி மிகுந்த லாபம் அடைந்ததையும் அதே நிதிக் கருவிகள் அதன் அழிவுக்குக் காரணமாக இருந்ததையும் மிகவும் பரபரப்பாக விவரித்திருக்கிறார்.
7 . தி ட்ரில்லியன் டாலர் மேல்ட்டோவ்ன் (The Trillion Dollar Meltdown )
சார்லஸ் மோர்ரிஸ் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் புதிய நிதிக் கருவிகள் எப்படி வேலை செய்யும் என்றும் அவை அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தை எப்படி கீழே கொண்டு வந்தன என்பதைப் பற்றியும் எழுதியிருக்கிறார். வெவ்வேறு நிதிக் கருவிகள் எவ்வாறு சில நிறுவனங்களுக்கு லாபம் வாங்கித் தந்தன என்பதையும் அதே நிதிக் கருவிகள் சில நிறுவனங்களை எப்படி அழித்தன என்றும் நன்றாகக் கூறியிருக்கிறார்.
8 . ப்றேடிக்டப்லி இர்ராஷனால் (Predictably Irrational )
டேன் அறிஎலி எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் பகுத்தரிவுடையச் சந்தை என்ற அனுமானம் நடைமுறையில் ஏற்காது என்பதை நடத்தை உளவியல் (Behavioural Psychology ) மூலம் விவரித்திருக்கிறார். ஏற்படைவுச் சந்தை தோராயக்கருத்தின் முக்கிய அனுமானமான பொருட்களின் குறியீட்டின் தவறை இந்த புத்தகத்தில் உள்ள வெவ்வேறு பரிசோதனைகள் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம்.
9 . இர்ராஷனால் எக்சுபெரன்ஸ் (Irrational exuberance )
ராபர்ட் ஷில்லேர் எழுதிய இந்த புத்தகத்தில் 2000 ஆண்டில் அமெரிக்காவில் இணையத்தை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் பல லாபம் பார்க்காமல் அழிந்து போன கதையையும் அதனால் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் தற்காலிகச் சரிவு அடைந்ததையும் நன்றாக விவரித்திருக்கிறார். இந்த புத்தகத்தின் இரண்டாம் பதிப்பில் அமெரிக்காவின் வீடு மற்றும் நில விலைகளின் சரிவுப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்.
10 . வென் ஜீனியஸ் பெயில்ட் (When Genius Failed : The Rise and Fall of Long Term Capital Management )
ரோஜர் லோவன்ஸ்டீன் எழுதிய இந்த புத்தகம் அமெரிக்காவில் 2006 இலிருந்து 2009 வரை முதலீடு வங்கிகளின் அழிவை, 10 வருடங்களுக்கு முன் லாங் டெர்ம் காபிடல் மானேஜ்மென்ட் (LTCM ) என்ற நிதி நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியிலும் அழிவிலும் சொல்லியிருக்கிறது. LTCM நிறுவனம் அழிந்தால் அதற்கு கடன் அளித்த மற்ற நிதி நிறுவனங்கள் (ஜே பி மோர்கன், மோர்கன் ஸ்டான்லி, கோல்ட்மன் சாக்ஸ், சிடிக்ரூப், பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ்) மிகுந்த நஷ்டம் அடைந்தும் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தின் உயிர் நாடியான கடன் சுத்தமாக ஸ்தம்பித்து விடும் என்பதாலும் அந்த நிதி நிறுவனங்கள் அமெரிக்க மத்திய வங்கியின் உதவியோடு LTCM நிறுவனத்தை உயிர்ப்பிக்க முயற்சி செய்தன. அதில் அவை வெற்றியும் பெற்றன. ஆனால் LTCM நிறுவனம் அதற்குப் பின் மூடப்பட்டது. அதனைக் காப்பாற்ற முயன்ற நிதி நிறுவனங்களில் பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ் ஒன்று மட்டும் தன் பங்குக்குரிய பணத்தைக் கொடுக்கவில்லை. அதனுடைய விளைவு 10 வருடங்களுக்குப் பின் 2008 இல் பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ் தனது உயிருக்குப் போராடுகையில் மற்ற நிதி நிறுவனங்கள் அதற்கு உதவிச் செய்ய மிகவும் தயங்கின.
11 .  தி ப்ளாக் ஸ்வான் (The Black Swan )
நசீம் நிக்கோலஸ் தலேப் எழுதிய இந்தப் புத்தகத்தில் பெரும்பாலான நிதி நிறுவனங்களின் பங்குத் தரகர்கள் சாத்தியமாகக் கூடிய நடப்புகளின் மூலம் லாபம் பார்ப்பதால் சாத்தியமில்லாத நிகழ்வுகள் வரும் பொழுது அவர்களுடைய பணயங்கள் மிகுந்த நஷ்டத்தை கொண்டு வரும் என்பதை விளக்கியிருக்கிறார். அந்த எண்ணத்தின் மூலம் 1987 இல் அமெரிக்கப் பங்குச் சந்தையின் சரிவில் நிறைய லாபம் செய்ததையும் தெரிவித்திருக்கிறார்.
12 . ஸ்மார்டேஸ்ட் கைஸ் இன் தி ரூம் (Smartest Guys In The Room )
பெதானி மக்லீன் எழுதிய இந்தப் புத்தகம் அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் பற்றி முழுதாக இல்லை என்றாலும் அதில் புகழுள்ள மணியாகத் திகழ்ந்த என்றான் (Enron ) நிறுவனத்தின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் சித்தரிக்கிறது. என்றான் இன் தலைமையில் உள்ளவர்களில் முக்கியமானவரான ஜெப்ப்ரி ச்கில்லிங் (Jeffrey Skilling ) என்றான்-ஐ நடத்திய விதம் அய்ன் ரண்ட்இன் அட்லஸ் ஷ்ரக்ட் கதையில் வரும் ஹான்க் ரியர்டேன் பாத்திரம் நிஜ வாழ்வில் ஒரு அமெரிக்க நிறுவனத்தின் தலைமையில் வந்தால் அதன் அழிவு எப்படி ஏற்படும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. சமீபத்தில் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தை ஆட்டிப் படைக்கும் முதலீடு வங்கிகளின் நடத்தை புகழ் பெறுவதற்கு முன் என்றான்இன் நிதி உக்திகள் 10 வருடங்களுக்கு முன் வலம் வந்தன என்பதை நினைவூட்டுகிறது. என்றான் அழிந்த பின் அதனுடைய தணிக்கையாளர் ஆர்தர் ஆண்டர்சன் புகழின் உச்சியிலிருந்து சுவடு தெரியாமல் அழிந்து போனது போல் சமீப சம்பவங்களில் புகழ் பெற்ற முதலீடு வங்கிகளான லேஹ்மான் பிரதேர்ஸ் (Lehman Brothers ), பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ் (Bear Stearns ), மெர்ரில் லின்ச் (Merrill Lynch ) புகழ் உச்சியிலிருந்து சுவடு தெரியாமல் அழிந்தன.

கெய்ன்ஸ்-உம் ஹயெக்-உம் தங்களது தோராயக்கருத்தை விவரிக்க ஒரு கானா நிகழ்படம் 


Copyright © 2010 Kunthavaiyin Kaathalan

Book of the Week

புத்தகம் : அட்லஸ் ஷ்ரக்ட்
வருடம் : 1957
ஆசிரியர் : அய்ன் ரண்ட்

கதைச் சுருக்கம் :
ஒரு காலத்தில் அமெரிக்காவில் முதலாளித்துவமும் பொதுவுடமையும் (capitalism and communism ) இரண்டு பொருளாதாரத் திட்டங்களாக எதிருக்கு எதிர் இருந்த பொழுது சொல்லபடுகின்ற கதை. முயற்சியும் திறமையும் கொண்ட தொழிலதிபர்கள் பலர் அரசாங்கத்தால் முடக்கப்பட்டு தங்களது வியாபாரத்தை விட்டு விட்டு மறைகின்றனர். இதைக் கண்டு அச்சுருகின்ற சில தொழிலதிபர்கள் அரசாங்கம்பால் சாய்கின்றனர். இவர்களில் ஜேம்ஸ் தாக்கர்ட், ஹொரேஸ் புச்பி மொவேன் போன்றோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். மீதிய தொழிலதிபர்கள் (சிறிய கூட்டம்) அரசாங்கத்தை எதிர்த்து தங்களது திறமையையும் புத்தி கூர்மையையும்  மட்டும் நம்பி தங்கள் வியாபாரத்தை நடத்திச் செல்கின்றனர். இவர்களில் தக்னி தாக்கர்ட் (ஜேம்ஸ் தாக்கர்டின் தங்கை), ஹான்க் ரியர்டேன், பிரான்சிஸ்கோ அன்கோனியா குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். அரசாங்கம் பொதுவுடமை  கொள்கைகளை பின்பற்றி மக்களின் தனிவுடமை உரிமைகளைப் பறித்து விடுகின்ற நேரத்தில் நாட்டின் நிலைமை மோசமாகிறது. அரசாங்கம் பக்கம் உள்ளவர்கள் செய்வதறியாது இருக்கையில் தொழிலதிபர்களின் தலைவனான ஜான் கல்ட் தனிவுடமையின் பெருமையையும் அதனால் மக்களுக்கு வரும் நன்மையையும் எடுத்துரைக்கிறான். தங்களைச் சுற்றி நடக்கின்ற அநியாயங்களை கண்டுக் கொதிப்படைகின்ற மக்கள் அரசாங்கத்தை வெறுத்து ஜான் கல்ட் தலைமையில் உள்ள தொழிலதிபர்களிடம் அதிகாரத்தை அளிக்கின்றனர்.

அலசல் :
அய்ன் ரண்ட் தனிவுடமைச் சிந்தனையின் தீவிர செயல்பாடான லிபர்டர்யநிசம் (libertarianism ) கடைபிடித்தவர். லிபர்டர்யநிசம் என்பது ஒரு பொருளாதாரத்தின் வெற்றிக்கு தனி மனிதப் பங்கே முழுதும் அவசியமானது என்றும் அரசாங்கத்தின் பங்கு அறவே இருக்கக் கூடாது என்பதும் ஆகும். அரசாங்கம் ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பிற்கும் சமுதாயத்தில் சட்ட ஒழுங்கு  நிலை நாட்டுவதற்கும் மட்டுமே வேண்டியது என்பதும் அதனுள் அடங்கும். தனி மனிதரின் புத்தியும் திறமையும் கடின உழைப்பும் பொருளாதாரத்தை வெற்றிப் பெறச் செய்யும் என்ற நம்பிக்கையும் அதனுள் அடங்கும்.
அய்ன் ரண்ட் அப்ஜெக்டிவிசம் (objectivism ) என்ற தத்துவத்தை உருவாக்கி அதனை தன் வாழ்க்கையிலும் கடைப்பிடித்தவர். அதன் பாதிப்பு இந்த கதை முழுதும் பரவி இருக்கிறது. அமெரிக்கப் முன்னாள் ஜனாதிபதியான ஜார்ஜ் டபிள்யு புஷ் 'நீங்கள் எங்களுக்குச் சகிதமாக இல்லையென்றால்  எங்களை எதிர்த்து நிற்கின்றீர்கள் (If you are not with us , you are against us )'  என்று சொன்னது அய்ன் ரண்டுக்குப் பிறகு 50 வருடம் கழித்து பின்பற்றுவதாக உள்ளது. 
இந்த கதையை கற்பனைச் சித்திரம் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக தனது சித்தாந்தத்தை   கதைப் பாத்திரங்களின் செயல்பாடுகளில் விவரித்திருகின்றார் என்று சொல்லலாம். இதனால் கதாப் பாத்திரங்கள் வாழ்க்கைப பற்றி படிப்பவர்களுக்கு நிறைய விவரம் அறியாமல் போகிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் பொருளாதார, தார்மீக, அறிவியல், பகுத்தறிவு மற்றும் மத நோக்கம் படிப்பவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியவருகிறது. அய்ன் ரண்டின் வாழ்க்கைக் கண்ணோட்டத்தை இந்தக் கதை தெள்ளத்தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
'ஜான் கல்ட் என்பவன் யார்  ? (Who is John Galt ?)' என்ற கேள்வியின் மூலம் கதையின் பாத்திரங்கள் தங்களது நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
அப்ஜெக்டிவிசத்தின் முக்கிய அம்சங்கள்:
பொருளாதாரம் : தனிவுடமையையும் தனி மனித உரிமையும் போற்றினால் தான் மக்கள் வாழ்வு பயனுள்ளதாகவும் வாழத்தக்கதாகவும் இருக்கும். அரசாங்கமும் அதன் கொள்கைகளும் அதன் ஊழியர்களும் அதன்பாற் சாய்ந்த தொழிலதிபர்களும் விஞ்ஞானிகளும் பேராசிரியர்களும் பதிப்பாசிரியர்களும் நீதிபதிகளும் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களும் மக்களின் பயனுள்ள பொருளாதார வாழ்கையை வீணடித்து நாசமாக்குகின்றனர். தனிவுடமையின் மூலம் ஒவ்வொரு குடிமகனு(ளு)ம் தனது மதிப்பை உணர்ந்து அதனைப் பயன்படுத்தி வெளி உலகோடு பொருளாதாரம் செய்வார்கள். வியாபாரி தனது வியாபாரத்தில் புழங்கும் பொருட்களின் மதிப்பை அறிந்தவனா(ளா)ததால் அவனே (ளே) நாட்டு மக்களின் லட்சியம் ஆவான்(ள்).
தார்மீகம் : அவரவர் திறமைக்கும் புத்திகூர்மைக்கும் ஏற்ப அவர்களது வாழ்க்கை அமையும். திறமை குறைந்து உள்ளவன்(ள்) வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றால் அவன்(ள்) சிறிய நேரத்தில் மேலும் திறமையும் புத்திகூர்மையும் உள்ளவனி (ளி)டம் தோற்றுப் போவான்(ள்). அரசாங்கம் திறமை அதிகம் இல்லாத மக்களுக்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் உதவியும் பாதுகாப்பும் கொடுப்பதினால் அவர்கள் தங்கள் மதிப்பை அறியாமல் வாழ்கிறார்கள். தனது மதிப்பு அறிந்தும் அதனை மற்றவர் உதவியின்றியும் தயவு தாட்சிண்யம் இன்றியும் அடைந்தவர்கள் இதனால் கடுமையாக பாதிக்கப்படுகிறார்கள். தனிவுடமைக் கொள்கைகளைத் தங்களது திறமையும் புத்திகூர்மையும் உழைப்பும் படைப்பாற்றலும் புதுமை படைக்கும் ஆற்றலும் மூலம் தார்மீக ரீதியில் நம்பி வாழ்கையை வாழ்கிறார்கள். அதனைக்  கடைபிடிக்காத மற்றவர்கள், வெற்றி பெற்றவர்களின் உழைப்பை உறிஞ்சும் அட்டைகளாக கருதப்படுகிறார்கள்.
அறிவியல்/பகுத்தறிவு : கதையில் உள்ள பாத்திரங்கள் அறிவியலையும் பகுத்தறிவையும் வெவ்வேறு விதமாக அணுகுகிறார்கள். அரசாங்கம்பால் சார்ந்த விஞ்ஞானிகள் அறிவியலின்/பகுத்தறிவின் பயன் பொது மக்களைச் சாரும் என்றும் அவை இரண்டும் பொது மக்களைச் சென்று அடைய வேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர். தனிவுடமைப் போற்றும் விஞ்ஞானிகளும் தொழிலதிபர்களும் அறிவியலும் பகுத்தறிவும் தனி மனித உரிமைகள் என்றும் அவற்றின் மதிப்பு வியாபாரச் சந்தையில் என்ன விலை மெச்சுகிறதோ அதுவே உண்மையான விலை என்றும்  நம்புகின்றனர். இந்த கதையில் அப்ஜெக்டிவிசம் பின்பற்றுபவர்கள் அவை தான் தங்களது வாழ்கையின் வெற்றிக்குக் காரணம் என்று திடமாக நம்புகின்றனர். ஒரு பொருளோ எண்ணமோ திட்டமோ மக்களிடையே எவ்வளவு பிரபலமாக இருந்தாலும் அதன் மதிப்பு அறிவியலின் மூலமும் பகுத்தறிவின் மூலமும் அறிய முடியவில்லை என்றால் அது மதிப்பில்லாதது என்று நம்புகின்றனர். அறிவியலும் பகுத்தறிவும் மேல் உள்ள அதீத நம்பிக்கையினால் மதத்தை ஒரு தடைக்கல்லாகவும் மக்களின் வாழ்வை வீணடிக்கும் செயலாகவும் கருதுகின்றனர்.
மதம் : மக்களிடையே பிரபலமாக இருந்தாலும் மதம், மனிதனின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாகக் கருதுகின்றனர். கதையின் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் அமெரிக்காவில் இருப்பதால் கிருத்துவ மதத்தின் பலவீனங்களை சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான மதப் பிரிவுகள் பாலியல் உறவை, மகப்பேறு பெறுவதற்கன்றி, பாவமாகக் கருதுவதால் இந்தக் கதையில் அப்ஜெக்டிவிசம் கடைப்பிடிப்போர் மதத்தை வீணாகக் கருதுகின்றனர். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உடம்பின் சக்தியையும் அழகையும் முழுமையாக அனுபவிக்க எந்தத் தடையும் இருக்கக் கூடாது என்று நம்புகின்றனர். மேலும், அறிவியலையும் பகுத்தறிவையும் முடக்கும் சக்தியாகவும் பாலினப் பாரபட்சத்தை பரப்பும் சக்தியாகவும்  மதங்கள் செயல்படுவதால் அப்ஜெக்டிவிசம் பின்பற்றுவோர் அதனை தீய சக்தியாக பார்க்கின்றனர்.
அப்ஜெக்டிவிசத்தை கடைப்பிடிக்காதவர்கள் இந்த கதையில் வாழ்க்கையில் நோக்கமில்லாமல் வெற்றி பெறத் தெரியாமல் அரசியல் தலைவர்களுக்கும் தொழிர்ச் சங்கத் தலைவர்களுக்கும் கைக்கூலிகளாக வலம் வருகின்றனர்.
கதை, நேர்க்கோடு போல் சென்றாலும் அப்ஜெக்டிவிசம், அறிவியல், தனி மனித உரிமை மற்றும் பகுத்தறிவைப் போற்றியும் அரசாங்கம், ஊடகம், மதம் மற்றும் பொதுவுடமையை இழிவுபடுத்தியும் சொற்பொழிவுகள் நிறைய இருக்கின்றன. அதனால் படித்து முடிக்கும் பொது கதையின் முதலில் நிடந்த நிகழ்வுகள் மறந்து போகின்றன.அமெரிக்காவில் நடக்கும் கதை என்றாலும் அதன் அரசியல் சாசனத்தைப் பற்றி அறியாமல் எழுதியது போல் தோன்றுகிறது. கதையில் வரும் நல்ல கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் சிரிக்காமல் வாழ்கையை மிகக் கறாறாக வாழ்கிறார்கள். மேலும், நல்லவர்கள் நிறைய பேர் தங்க நிற முடியும் நீல நிற கண்களும் (blond and blue eyed ) உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். கதை எழுதிய நேரத்தில் அமெரிக்காவின் குடிமக்கள் பெரும்பாலானோர் அவ்வாறு இருந்ததன் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால், கெட்டவர்களில் இவ்வாறு சொல்ல கூடியவர் எவரும் இல்லை.
பத்து வருடம் முன்னால் படித்து இருந்தால் இந்த கதை எனக்கு ரொம்ப பிடித்து இருக்கும். வியாபாரத்தையும் அறிவியலையும் பகுத்தறிவையும் போற்றி மதத்தையும் அரசாங்கத்தையும் சாடி எழுதப்பட்ட கதையை மிக்க ஆர்வத்துடன் படித்து அதனால் என் (அப்போதைய) நடத்தையை மாற்றி இருப்பேன். இப்போது படிக்கும் பொழுது கதையில் உள்ள பாத்திரங்கள் யதார்த்தத்துக்கு மாறாக நடப்பது போல் இருக்கின்றன. அதை உணர்ந்து அய்ன் ரண்ட் ஒரு சில கதாப்பாத்திரங்கள் மூலம் அந்த எண்ணத்தை விளக்கியிருக்கிறார். ஆனாலும் நல்லவர்கள் எல்லாம் எப்போதும் நல்லவர்களாகவும் கெட்டவர்கள் எல்லாம் எப்போதும் கெட்டவர்களாகவும் வருவது 1950 இலும் 1960 இலும் வந்த கருப்பு வெள்ளை தமிழ் படங்களில் வரும் கதாப்பாத்திரங்கள் போல இருக்கிறது. நேரம் இருந்தால் அட்லஸ் ஷ்ரக்ட் தமிழில் எடுக்கப்பட்டால் நடிகர் நடிகைகளை தேர்ந்தெடுப்பது பற்றி எழுதலாம். அவரது பூர்விகமான ரஷ்யாவின் பொதுவுடைமை கொள்கைகளின் மேல் உள்ள வெறுப்பு இந்த கதையில் நன்றாகத் தெரிகிறது. நல்லவர்களின் நடுவில் ஒரு அரசியல்வாதி கூட இல்லாதது விசித்திரமாக இருக்கிறது. ஒரு நாட்டு மக்களின் தரத்தை அவர்களது அரசியல்வாதிகளின் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம். இந்த காலத்தில் அமெரிக்காவில் அப்ஜெக்டிவிசத்தை ஒரு மதத்தின் முக்கியத்துவம் கொடுத்து மக்களிடம் வலம் வரும் அரசியல்வாதிகளுக்கு அது ஏமாற்றமாக இருக்கும்.
அய்ன் ரண்ட் இந்தக் கதையில் அமெரிக்க மக்களின் பண்பையும் திறமையும் மிக மெலிவாக எடை போடுகிறார். அதுவும், கதை எழுதிய பொழுது அமெரிக்க உலகப் போரில் வெற்றிப் பெற்று உலகின் இரண்டு வல்லரசுகளில் ஒன்றாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தது. அப்படிப்பட்ட நாட்டின் வெற்றிக்கு மக்களின் திறமையும் ஒரு முக்கியக் காரணம் என்பதை இந்த கதையில் இருந்து தெரிந்து கொள்ள இயலாது. பெரும்பாலான அமெரிக்க மக்களை முட்டாள்களாக பாவிக்கிறார். ஒரு சிறிய அமெரிக்கக் கூட்டம் திறமையும் புத்தி கூர்மையும் இருந்தாலும் எஞ்சிய குடிமக்களின் கையில் அவதிப்படுவதாகக் காண்பிப்பது கதையிலும் சரி நிஜ வாழ்க்கையிலும் சரி, அப்ஜெக்டிவிசத்திற்கு நல்ல விளம்பரமாக இல்லை.

Movie of the week

படம் : அவதார்
வருடம் : 2010
இயக்குனர் : ஜேம்ஸ் கேமரன்

கதைச் சுருக்கம் :
எதிர்காலத்தில் ஒரு வர்த்தக நிறுவனம் (RDA) அனப்டேனியம் (unobtanium) எனும் விலை மதிப்புள்ள உலோகத்திற்காக ஆல்பா சென்டுரி (Alpha Centauri) நட்சத்திர அமைப்பைச் சார்ந்த பண்டோரா (Pandora ) எனும் உலகைக் குறி வைக்கிறார்கள். பண்டோராவில் வசிக்கும் ந'வி (Navi) மக்கள் வாழும் பூமிக்கடியில் அனப்டேனியம் குவிந்து கிடப்பதால் அவர்களை அப்புறப்படுத்துவதற்கு RDA திட்டமிடுகிறார்கள். ந'வி மக்களை அறிவதற்கும் அவர்களிடம் பேசுவதற்கும் RDA  நிறுவனம் தனது ஊழியர்களை பயன்படுத்துகிறது. விஞ்ஞானம் முலம் ஊழியர்கள் ந'வி மக்கள் போல் வேடம் கொண்டு அவர்களுடன்  பழகுகிறார்கள்.  ஊழியன் ஒருவன் இறந்து போகவே அவனது தம்பி, ஜேக் சல்லியை மாற்றாக அனுப்புகிறார்கள். ஜேக் சல்லியின் திறமையும் ஆர்வத்தையும் கண்டு அவனை ந'வியிடம் வேவு போகச் சொல்கிறார்கள். ஜேக் சல்லியின் மேல் முதலில் சந்தேகம் இருந்தாலும் ந-'வி மக்களில் ஒரு இனத்தின் இளவரசியான நெய்திரி சொல்லுக்கு இணங்க அவனை தங்களுக்குள் ஒருவனாக ஏற்கின்றனர். ஜேக் சல்லி தன் மேல் ந'-வி மக்களின் நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி அந்த உலகின் ரகசியங்களை RDA  நிறுவனத்தின் பாதுகாப்பு அதிகாரியிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறான். காலப்போக்கில் நெய்திரிக்கும் ஜேக் சல்லிக்கும் வளரும் காதலினால் அவன் ந'வி மக்கள் பக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள வருகிறான். RDA நிறுவனத்தின் பாதுகாப்பு அதிகாரி இதை அறிந்து பண்டோராவை அழிக்க திட்டமிடுகிறான். இந்த சண்டையின் எந்த பக்கம் வெற்றி பெறுகிறது என்பதை மீதிக் கதை சொல்கிறது.

அலசல் :
படம் நிறைய நேரம் (2 மணி நேரம் 45 நிமிடம்) ஓடுகிறது. படம் நன்றாக இருந்தால் இரண்டே முக்கால் மணி நேரம் ஒரு பொருட்டாகத் தெரியாது. தமிழ் படத்தில் உள்ளது போல் பாட்டு டான்ஸ் இல்லை என்பதால் தியேட்டரில் கொஞ்சம் தூங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
படத்தில் கதையை விட ஸ்பெஷல் எபக்ட்ஸ் பிரம்மாண்டமாக இருக்கிறது. 3D இல் பார்த்ததால் நன்றாகவே இருந்தது. வேறு எங்கோப் படித்தது போல் கதையில் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தியிருந்தால் படம் பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருந்திருக்கும்.
ஜேம்ஸ் கேமரன் படம் என்றால் புதுமை இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருப்பதால் அவருடைய இயக்கம் ஒரு விதத்தில் கமலஹாசனின் நடிப்பைப் போல் ஆகி விட்டது.  புதுமையாக இருக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தைக் கொண்டு கதையை கோட்டை விட்டு விட்டார்கள்.
படத்தில் எனக்கு பிடித்த பாத்திரம் என்றால் RDA நிறுவனத்தின் மேல்நிலை அதிகாரியான பார்கர் செல்ப்றிச் (ஜியோவன்னி ரிபிசி) தான். இந்த உலகத்தின் மோசமான நிலைமைக்கு காரணமாகச் சுட்டிக் காட்டப்படும் பணப் பேராசை கொண்ட வியாபாரியின் உருவத்தை நன்றாகக் கண் முன் நிறுத்தி இருக்கிறார். கடைசியில் அந்த பாத்திரத்தையும் ஜேம்ஸ் கேமரன் சொதப்புவது இந்த படத்தின் இறுதிச் சித்திரவதையாக அமைகிறது.
 படத்தில் எனக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்காதது ந'வி மக்களின் சித்திரம் தான். இயற்கையோடு ஒன்றி வாழும் குழந்தைகள் போல் காட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு ஜுரம் வரும். சளி வரும். ந'வி மக்களிடையே வாழும் பொது யாருக்கும் எவருக்கும் எப்போதும் உடம்புக்கு வருவதில்லை. பூமியிலிருந்து சென்ற படை அவர்களது ஆரோக்கியத்தின் ரகசியத்தை அறிந்து கொண்டு அதனை ஒரு மருந்தாக தங்கள் மக்களிடம் விற்றிருந்தால் அனப்டேனியத்தை விட நிறைய பணம் பண்ணியிருக்கலாம். அந்த   பாத்திரப் படைப்பின் ஒரு தீவிர செயல்பாடாக ந'வி மக்கள் மரத்தின் இலைக்குள் தூங்குகிறார்கள். பூமியில் மரத்தின் இலையில் தூங்கினால் கொசு கடிக்கும். ந'வி மக்களிடையே கொசு என்பதே இல்லாமல் காட்டியிருக்கிறார்கள். ந'வி மக்களின் பிணி எல்லாம் பூமியிலிருந்து சென்ற படை செலுத்தும் நவீன ஆயுதங்களால் வருகிறது. இயற்கையை மதித்து வாழ்பவர்களாக சொல்லப்பட்ட அவர்களுடைய கதை நவீன விஞ்ஞானத்தின் முகத்தில் கரி பூசுவது போல் இருக்கிறது. பூமியிலிருந்து சென்ற ஊழியர்கள் எந்த விஞ்ஞானத்தின் உதவி கொண்டு ந'வி மக்களிடையே உலவுகிறார்களோ அதன் பயனை மறந்து ந'வி மக்களின் கடவுளான எய்வாவிற்கு புகழாரம் சூட்டுகிறார்கள். கடவுளுக்கு புகழாரம் சூட்டுவதற்கு பதில் அறிவியலின் பயனை  ந'வி மக்களிடையே போதித்தால் அவர்களது வாழ்க்கை முன்னேறும். நவீன ஆயுதங்கள் ந'வி மக்களை சின்னாபின்னபடுத்தும்போது அடிபட்டவர்களை குணப்படுத்த விஞ்ஞானம் பயன்படும். மேலும் அந்த நவீன ஆயுதங்களை எதிர்கொள்ள பண்டோராவுக்கு ஏற்ற நவீன ஆயுதங்களை தயார் செய்யப் பயன்படும்.  கடைசி யுத்தத்திற்கு ஜேக் சல்லியின் தலைமையை ஏற்பதாகக் காண்பிப்பதன் மூலம் ந'வியின் விஞ்ஞான அறிவின்மையின் முடிவைக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

 இந்த படத்தின் மூலம் பணத்தாசையும் நவீன ஆயுதங்களின் மோகமும் இயற்கையை எப்படி அழிக்க முடியும் என்பதை காட்ட முயன்றிருக்கிறார்கள். கடைசியில், அதே பணத்தாசையும் நவீன ஆயுதங்களும் சில சமயம் இயற்கையை காக்கவும் பயன்படும் என்பதை சொல்ல மறந்து விட்டார்கள். ஒரு படத்திற்கு ஸ்பெஷல் எபக்ட்ஸ் எவ்வளவு முக்கியமோ கதையும் அந்த அளவு முக்கியம் என்பதை மறந்து விட்டார்கள்.

மாற்றுக் கதை :
RDA  நிறுவனம் தனது ஊழியர்களை ந'வி மக்களின் வேடத்தில் அலைய விடுவது போல் மற்றொரு நாட்டில் உள்ள நிறுவனம் தனது ஊழியர்களை ந'வி மக்களின் வேடத்தில் ஏவி விடுகிறது. படத்தின் இறுதியில் இரண்டு நிறுவனங்களுக்கு இடையே நடக்கும் தாக்குதல்கள் மெய்நிகர் நிதர்சனத்தில் (virtual reality ) நடக்கிறது. ஒரு சிறிய தவறினால் இந்த தாக்குதல்கள் இரு நாடுகளுக்கு இடையே போராக உருவெடுக்கிறது.

Movie of the week

படம் : யோஜிம்போ
வருடம் : 1961
இயக்குனர் : அகிரோ குரோசவா

கதை சுருக்கம் :
ஜப்பானில் ஒரு சிறிய கிராமம் இரண்டு ரவுடி கும்பலின்(ஒன்று - உஷிடோரா, மற்றொன்று - செய்பெய்) பிடியில் சிக்கியிருக்கிறது. அந்த ஊரில் உள்ள குடும்பங்களும் வியாபாரிகளும் இரண்டு கும்பல்களுக்கு பயந்து வெளியில் வர மறுக்கின்றனர். இரு கும்பல்களும் அந்த ஊரின் அரசு ஊழியர்களை தங்கள் கையில் வைத்துக் கொண்டு மக்களைக் கொடுமைப்படுத்தி வருகின்றனர். ஒரு சமுராய் அந்த கிராமத்திற்கு வருகிறான். இந்த இரு கும்பல்களின் அட்டகாசத்தைப் பற்றிக் கேட்டு அதற்கு ஒரு முடிவு கட்ட திட்டமிடுகிறான். அவன் நினைத்ததை அடைகின்றானா இல்லையா என்பதை படம் காட்டுகிறது.

அலசல் :
படத்தின் ஆரம்பத்தில் சமுராயின் அணுகுமுறையும் அந்த கிராமத்தின் அவல நிலைமையும் நன்றாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. அவனுடைய நடை அவன் எதிரே எந்த தடங்கல் வந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளும் தைரியத்தை காண்பிக்கிறது. படத்தின் இறுதிக் கட்டங்களில் அந்த தைரியத்தின் மூலகாரணம் தெரிய வருகிறது. வழியில் ஒரு அப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் நடக்கும் சண்டையும் ஊருக்குள் சமுரைக்குத் தண்ணீர் தரும் கணவன் மனைவியின் நடப்பும் மூலம் அந்த ஊரில் உள்ளவர்களின் நிலை நன்றாகத் தெரிகிறது. அந்த ஊரின் உள்ள உணவகத்தின் உரிமையாளரின் வறுமையும் அவனுடைய அண்டை வீட்டில் உள்ள சவப்பெட்டி உரிமையாளரின் செழுமையும் ரவுடி கும்பல்களின் ஆதிக்கத்தைக் காட்டுகிறது. வெவ்வேறு நடப்புகள் மூலம் அந்த ஊரின் மோசமான நிலைமை நமக்குத் தெரிய வருகிறது.
இரண்டு ரவுடி கும்பலிடம் நேரே மோதாமல், புத்திசாலித்தனமாக அவர்களிடம் மோதுவது நன்றாக காட்டப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களை விடச் சமுராய் வாள் வீச்சில் திறமைசாலி ஆனதால் தன்னுடைய வீரத்தை அவர்களுக்கு பேரம் பேசுகிறான். இதன் மூலம் அவனால் இரண்டு கும்பல்களின் பலத்தை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. மேலும், இரண்டு கும்பல்களுக்கும் காசின் மேல் உள்ள ஆசை அவனுக்கு தெரிகிறது. (ஆங்கிலத்தில்) காதலிலும் போரிலும் எதுவும் நியாயம் என்பதைக் கொள்கையாகக் கொள்கிறான். 
அவனுடைய திட்டத்தின் வெற்றிக்கு அவனுடைய வாள் வீச்சுத் திறமை அடித்தளமாக அமைகிறது. அந்த திட்டத்தில் மண் போடுவது போல் ஒரு கும்பலின் தலைவனின் தம்பி (மற்றொரு சமுராய்)ஒரு துப்பாக்கியை ஊருக்குள் கொண்டு வருகிறான். (ஆங்கிலத்தில்) குருடர்கள் நாட்டில் ஒற்றைக் கண்ணன் அரசன் போல், துப்பாக்கி உள்ள கும்பலின் கை ஓங்குகிறது. துப்பாக்கிக்கு எதிராக வாள் வீச்சு எடுபடாததால் வாள் வீசும் சமுராயின் திட்டம் தடம் புரள்கிறது. வாள் தன்னிடம் இருந்து போன பின் தன்னுடைய தீரத்தைப் பயன்படுத்துகிறான்.துப்பாக்கி உள்ள சமுராய் தன் அண்ணனுக்காக, அவன் செய்யும் அந்நியாயத்தைப் பொறுத்துக் கொள்கிறான். வாள் வீசும் சமுராய் நியாத்திற்காக தன்னை பணயமாக வைக்கிறான்.இரண்டு சமுரைக்கிடையே உள்ள வித்தியாசத்தை நன்றாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.
ஒரு கதையை எப்படி சொல்ல வேண்டுமோ அப்படி சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  சமுராய் குறியீட்டின் பெருமையை இந்த படத்தின் மூலம் நன்றாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

Dasavatharam - Incompetence multiplied 10 times

***************************Spoiler alert********************

Dasavatharam is a movie that is the perfect example of 'kurangu kayil poomalai'(garland in the hand of a monkey). The movie starts extremely well and then degenerates into wild goose chase among ambiguous story lines. It is difficult to point out the story of Dasavatharam because there are too many of them to count. The movie itself becomes a vehicle for Kamal to grandstand and he does it well, ably assisted by the director, K.S. Ravikumar. This is another nail in the coffin of Kamal, the 'great' actor. I have seen unbridled egotism and vanity in tamil movie industry (See Rajinikanth, Vijaykanth et al) but this movie shows Kamal to be head and shoulders above the rest. For kamal fans, this will be another demonstration of the actor going to great lengths to innovate in the ossified environs of tamil cinema. For kamal detractors, this will be another movie that shows all that is wrong with Kamal. He overacts and spreads himself thin by acting in 10 roles, some of which overturn the story itself.

Synopsis:

The movie starts in 12th century when Kulothunga Chozhan, in his fanaticism for Saivism, is putting vaishavite followers to sword and destroying vaishnavite places of worship. Kulothunga Chozhan considers Vaishnavism as hereticism and wants to snuff out its existence. He asks Rangarajan Nambi to renounce Vaishnavism and betray their leader, Ramanuja. When Nambi refuses ( in spite of common sense entreaties from his wife), he is promptly tied to the ananthasayana idol in the temple and drowned in the sea. Nambi's wife kills herself. The scene then shifts to US where a synthetic biotechnology scientist has successfully developed a lethal toxin. He comes to know his boss and his colleague plan to sell the toxin for money. Pursued by them and FBI, he spirits away the toxin to India. Rest of the story is about what happens to him and the toxin.

Thoughts:

The concept behind the movie is interesting. My guess is that the idea grew from the newly discovered Pallava ruins, near Shore Temple in Mamallapuram after the 2004 tsunami. The movie lays the groundwork by starting with the 12th century scenes that explain how the idol got to the sea in the first place.
The execution (except for the 12th century scenes) is amateurish, haphazard and completely defeats the underlying concept of the movie. Kamal (and K.S.Ravikumar) come across as conceited, incompetent captains of the enterprise that is rumoured to have cost 70 crore rupees. Aascar Ravichandran (numerology nutcase ?), the producer of the movie should be ruing the day he gave the go ahead to the project.
What starts as a good idea degenerates into an over-the-top celebration of Kamal, the already overrated actor. The story is forgotten (and in some places, actively muddled with) as the imperative to show Kamal in 10 different roles takes over. After the movie, I was hard pressed to remember most of the roles because they didnt have the detailed character development. The make up was generally horrendous and distracting. I never thought I would see someone beating Ajith's makeup in Citizen but Kamal has done it. The makeup looks as if Kamal wanted people to know that he was making this much effort for the movie. A good makeup wouldnt have served as a distraction to the story.
Selection of K.S.Ravikumar as the director for the movie should have signalled its fate. Ravikumar is excellent is bringing a movie to the market that has all commercial elements of tamil cinema. He is not someone known for originality and given the idea behind this movie, it needed lots of it.
Kamal is very much to blame for such a bad movie. If he is considered to be a great actor, he should also know that the actor is there to move the story along. The story shouldnt become a vehicle of adulation for the actor. In this movie, Kamal has achieved it, albeit at a heavy cost to the producer.
Then, there is the standard fare of any kamal movie, put downs of caste and religion. What would have been good in a socially conscious movie like Unnal mudiyum thambi comes across as haughtiness in this movie. As someone who agrees with him on the evils of caste and religion, I was surprised he chose that route in this movie. It made the movie more torturous and unbearable.
I could only make some comparisons between the 10 roles and the actual ten avatars of Vishnu.
Nambi - Based on his death in the sea and subsequent reemergence after the tsunami, I am assuming this is kurma avataram. The role, in my estimation, the best within the movie because of the seriousness associated with it. Whether it is the argument between him and Kulothunga Chozhan or refusing to renounce vaishnavism in his reply to his wife (played by Asin), the role is very well defined as the fanatic who holds to religion even in the face of certain death.
Ramaswamy - This is the synthetic biotechnologist. My guess is that he signifies rama avataram. There are enough hints in the character other the name. He conducts experiments on a monkey called hanu (after hanuman).
Fletcher - He is the ex-CIA spy who is after Ramaswamy. The makeup is terrible even though the accent is pretty good.
Bush - I think he represents Kalki avataram given Bush's view on armageddon and end of the world. There are some potshots at Bush's intelligence. If they had made that effort towards the make up, it might have been better.
Balram Naidu - The experience of watching dasavatharam would have been really bad if it wasnt for this character. Given the name, he can be slotted as balarama. It is in his portrayal as the RAW officer that the movie gets into lighter territory. I guess the character made things so funny because it portrayed most of accepted stereotypes of telugu speakers among tamils.
Avatar singh - I dont know what this character was doing. The only reason I can find is that Kamal wanted to cover sikh base in the viewing public.
Patti - I have no idea what this character was doing other than to serve as an example of what is wrong with the movie. Terrible make up, incomplete character definition.
Kalifullah - I have no idea what this character was doing.
Japanese guy - Maybe Kamal wanted to compete with Rajnikanth for the japanese fan base.
Boovarahan - He is the leader of dalits who opposes the sand mafia. Based on the look and the way he dies (leg injury), I assume this is krishna avataram.

Other actors are overshadowed (by the egotism of kamal and incompetent direction of K.S.Ravikumar) throughout the movie.
Asin plays 2 roles, one as the wife of Nambi in 12th century and other as the love interest of Ramaswamy. She is completely wasted in both roles. In the first role, she spends her time whimpering and the second role, she comes very close to the annoying roles Jyothika used to play in her career.
There are also famous actors/actresses used in insignificant roles. Nagesh, K.R.Vijaya are just some of them.
Napoleon does very well as Kulothunga Chozhan. He chooses to play a cooler (and obviously more powerful) fanatic compared to Kamal's wide eyed, frothing-at-the-mouth fanatic as Nambi. In the whole movie, his is the one role I considered as well defined and well-acted.

The movie could have stayed away from expounding on rationality, especially towards the end. They didnt move the story and stuck out like a sore thumb. I appreciated and agreed with the sentiments behind those lines but they didnt belong in the movie.

Songs to keep me moving

I grew up listening to tamil movie songs (not because I wanted to but because I had a brother and sister who were certifiably music crazy in their younger days). I like running and have found that some tamil songs are peculiarly suited to pumping up the adrenaline during the run. I dont carry iPod or wear headphones when I run. I listen to the songs when I am not running, enough times, that I can remember the whole song. I didnt get to see most of the songs until after I got to college and even when I saw them, it was only the music and words that mattered. As a result, most of these songs include horrendous acting as a rule. All of the songs focus on the individual and use flowery language and violence. Lots of songs feature Rajni as he usually acts in roles that are designed to satisfy his fans and have no relation to reality. This set of Rajni songs are very effective at energizing me during my running. After all, what better way to pick myself up than through songs that border on delusion ? The songs that dont feature Rajni are usually the ones where the lines of the song perform the motivating job very well.

Vetri nichayam - Annamalai




This is the only song I know that works all the time, for me whether I am running a mile or 20 miles. I even finished my first marathon, with a foot injury, replaying this song in my head. I dont have any particular friend or relative in my mind, only things that annoyed me. Add to that, thalaivar's voice (To me, SPB is thalaivar, not Rajni) is just perfect, especially at the end when he finishes strong with 'Unnai vendraen'. The song has a flow and manic focus on work that allows me to visualize succeeding at the target distance for the day.

Arjunar villu - Gilli



This is one of the newer songs in the list which is perfect for any workout, not only running. The picturization is good. The only drag is Sukhwinder Singh's murder of tamil but the song has grown on me so much I dont hold that against it.

Ovvoru pookalumae - Autograph



The lines speak for themselves. Music is very very ordinary but the lines are worth their weight in gold. Especially, at the interlude of the conductor at 4:15. One of the very few songs that explains effort in very much common sense terms but does it so well, without recourse to god or supernatural or violence, that even the lack of fast music beats is not felt.

Vetri kodi kattu - Padayappa



The repeating refrain is very very effective in this song. This is the song in the movie where Rajni becomes wealthy by the end of the song. It is very similar in tone to Vetri Nichayam but here the song diverges into some unnecessary areas before coming back to the motivational piece(the repetitive portion that starts after 'vetri kodi kattu').

Agaram ippo sigaram ippo - Sigaram



Beautifully sung by SPB with very meaningful lines. I didnt get to watch this song till mid-90s so my like isnt based on the picturization(not that it would have helped). To me, the line 'Vaanodu mudivum illai, vaazhvodu vidaiyum illai, inrenbathu unmaiyae, nambikkai ungal kaiyilae' probably makes my day whenever I replay this song in my head. The lines are very well written, meant more as appreciation of an relationship than as a motivating song.

Tholvi nilayena - Oomai Vizhigal



Truly bad acting is defined in this song(Thankfully, Arun pandian failed as an actor in tamil movies. Else, it would have been terrible for movie fans). The lines are pitch perfect for motivation(the song starts slow and increases in tempo at the end) as it deals mainly with self-respect, growing out of fear and holding onto one's principles.

Ethir neechal - Ethir neechal



The song plays during the titles of the movie. The lines are good, as could be expected from that era tamil movies. It is pretty straightforward in terms of putting in effort against status quo.

Sanga Thamizhachchi

I watched 2 tamil movies, Mozhi and Ammuvagiya Naan, last week. I had read good reviews for both of them and been planning to watch them for a long time.

Mozhi is about the relationsip between an aspring musician, played by Prithviraj and a deaf mute girl, played by jyothika (in her last acting role). Prakashraj, as another aspiring musician and Swarnamalya, as friend of jyothika round out the movie's main cast. Jyothika grows up with her grandmother, as self-willed and independent, after her father deserts their family and her mother dies soon after. Her experience with her father also leaves her very suspicious of males, in general. Prithviraj happens to see her kick a drunken husband in public, for beating his wife and is impressed with her. He promptly falls in love with her and his ardour doesnt diminish a bit after he finds out about her deaf muteness. He works himself into her good graces, with lots of help from Prithviraj and Swarnamalya characters, even though she is oblivious of his true intent. When she finds out, she withdraws into a shell and refuses any consideration from him. The end of the movie is about how everything gets resolved and everyone goes home happy.

As far as actors go, Jyothika completely dominates the proceedings with her portrayal of the deaf mute character. As someone who hates her brand of acting(exaggerated roll of eyes, constant jerking motion of head in all directions to every situation), I was pleasantly surprised at how well she played the character. Towards the end, the 'bad' jyothika did come out once in a while but her overall performance was commendable, especially given this was her last movie. Prithviraj plays the normal hero role and doesnt have that much of a weighty character defined for him. Prakashraj, on account of being the movie's producer, tones down his irritating brand of acting and acquits himself well. Swarnamalya fits in like a glove in her role of the widower, who helps Prithviraj gain and maintain access to Jyothika's character.

Tamil movie treatment of disabled characters in general and ,deaf mute characters in particular, has usually been characterised by an extreme sense of pity and condescension, as evinced by hero mouthing the usual cliche dialogue of 'Vaai paesaadha, kaadhu kaelaadha ponnukku vazhvu kodukka poraen'(example would be cheran's porkaalam). Director Radha Mohan has taken care to clarify that point in this movie, making the male characters claim that they are not providing a helping hand out of pity as much as they are willing to share the future with their respective partners. In doing so, he has gone against exploiting, shamelessly done by directors of earlier tamil movies, disability and widowhood for melodrama.

The movie also makes fun a whole host of of tamil movie cliches. The opening sequence of rich girl falling for poor guy for the first 2 minutes, is delightful as both Prithviraj and Prakashraj make fun of the music interludes that would play in the background as the charade plays out on the screen. The opening scene also succeeds in upending the long lived tamil movie myth of suffering musicians, looking for recognition. Here, Prithviraj and Prakashraj characters are assumed to be reasonably well-off, enough to afford a flat and car in chennai. The pernicious stereotype of music hero struggling for opportunities to display his musical genius, is laid to rest at last(Ajith in Mugavari didnt have the harmonium dangling from his neck as Bhagyaraj from andha ezhu naatkal did, but he was just as grating). The portrayal of drinking(and subsequent puking) by Prakashraj is more in line with experiences of people growing up, compared to the the holier-than-thou attitude tamil movies take with respect to drinking. Even the whole concept of falling in love is dealt with in an offhand manner as Prithviraj lists out what generally happens when they have found 'The One'(A light will glow on the top of your head and music will play). Tamil movies of the last 20 years(since, Alaigal Oyvathillai and Vazhvae Maayam) have treated love as something equivalent to religion, as one worthy of extreme piety and unquestioning admiration. The sooner more movies debunk that notion, the better. The character development of some of the ancillary roles is done well, especially that of the maths professor.

On the negative side, the whole movie could have done with some more polish. The story was very well made but the sorroundings somehow looked as if they belonged to a TV serial. If it werent for the songs, the whole movie could have been made into a 13 week serial, as opposed to the current megaserials.

The movie portrays female characters the way very few tamil movies do, that of someone independent, fearless and wise. After all, the sangam treatment of ideal woman as one with the four attributes could partly be responsible for the despicable position of women in tamil society. As per this ideal, an ideal woman is one who has achcham(fear), madam(innocence), naanam(shyness) and payirppu(modesty). Looking at tamil movies, it is a miniscule number that go against this stereotypical characterisation of females in them. Even if they provide for their heroines to be brave, they would make sure she exhibited the other attributes in good measure(countless vijayashanti movies). Mozhi goes against the first three attributes while leaving modesty alone. After all, the tamil movie cliche sorrounding karppu(chastity) is the vilest of them all. However, compared to the huge pile of tamil movies that portray their female characters as extension of sangam heroines, Mozhi is a pleasant adventure.

The other movie, Ammuvagiya Naan, is about rehabilitation of a commercial sex worker in a monogamous marriage. Ammu, the protagonist played by Bharathi, is sold to a neighbourhood establishment a.k.a brothel owner by her poor and drunken father, after her mother dies after delivery. Ammu grows up in the brothel and once she attains adulthood, expresses interest in being a commercial sex worker. She charges high rates to her clients and generally thinks quite well of her profession and not as anything shameful. Enter Gowri shankar, played by Parthiban, a novelist looking for a new story after failing twice to win recognition at the national level for his novels. He is interested in finding about lives of commercial sex workers for his next work. He takes a liking to Ammu and requests her participation. She is amused and agrees to participate. After spending some time with her, he requests her hand in marriage and after some bumps, they get married. The novel gets published and is up for a national award again. One of the authors on the award committee is a regular at the brothel who had been rebuffed by Ammu earlier, on account of his extreme perversions. He demands his pound of flesh from Ammu in return for a favourable opinion on the novel. The response of Ammu and Gowri Shankar forms the rest of the movie.

The movie sets up the argument between monogamy and prostitution in terms of security. The director tries very hard not to judge the commercial sex workers(and he is mostly successful at it) and points out the lack of security for them, especially as they get older. Even when the movie shows Ammu's adopted mother, the owner of the brothel, accepting Gowri Shankar's offer of 45 lakhs in the form of his house deed as security for seeking Ammu's hand in marriage(otherwise called dowry), it self-corrects it later when she returns it back to him. In his view, monogamy seems to be the desired ideal in this world, that would provide the security and care while at the same time addressing the demands for sex. He uses the four attributes of ideal woman in a different manner compared to Mozhi. In this movie, Ammu is fearless,independent, not shy and not modest when it comes to sex. There is a scene when Ammu is growing up when she notices other workers lining up for clients inspection. She proceeds to join the workers and is disappointed when she is not picked.The director undercuts her assurance by using Gowri Shankar to highlight the fact that she is innocent, afraid, dependent and modest when it comes to 'real' life, the life outside the four walls of the brothel. He portrays Ammu's enjoyment of sex in the brothel arising out of her sheltered upbringing within the four walls. And it is left to Parthiban's character to educate her on the benefits of being a dutiful wife, doting and dependent on her husband. The immediate respect she gets as Gowri Shankar's wife, in front of the police officer, who a few days back, treated the workers in the brothel in the meanest way possible, is an illustration of that tactic. As is Ammu receiving harsh treatment in the hands of Gowri Shankar's sister who has her hopes on getting Gowri Shankar married to her daughter. The director maintains a consistent line of progressiveness in Gowri Shankar throughout,
making him stress the need for higher education for his sister's daughter instead of marriage.

The humour in the movie is very understated and usually has to do with misunderstandings arising from Ammu's past profession. To his credit, the director has kept clear of putting in an item number, given tamil movie directors have found ways to inject vulgarity even where it is not needed.

Bharathi who plays Ammu completely dominates the movie. She takes on the role with glee and delivers very well. She deals with different emotions of her character very well. Parthiban underplays his role and creditably performs as Gowri Shankar. The other characters, be it the sex workers or Gowri Shankar's relatives are portrayed with lots of sympathy and not at all as caricatures, except maybe Gowri Shankar's sister.

Ammuvagiya Naan is about how (tamil) society respects a woman that learns the importance of and adheres to, the four attributes of the sangam age ideal, notwithstanding the eons of time that have passed. And the more tamil movies take baby steps towards addressing the horrible imbalance in treatment of female characters, the more they compensate for it by sticking to ancient ideals of womanhood, reality be damned.

What do males on hindu right want ?

I finished reading Martha Nussbaum's The Clash Within - Democracy, religious violence and India's future. I heard about it during a discussion on sepiamutiny and the initial discussions made me want to read it. By the time I got through the book, I was disappointed at the bungling explanation of a common sense approach to religious fundamentalism and democracies' response to it. As the book progressed, it got progressively difficult because of the simplistic analysis and wholesale focus on the importance of humanities for the human development.
The book is written for american and european audience as an introduction to importance of religion in indian society. The theses covered as part of the book include
1. Case study of Godhra riots
2. Rebut 'clash of civilizations' forwarded by Samuel Huntington and
3. Importance of religion to democracy

To buttress her credentials, the explanation,"long-standing professional relationship with India makes her an excellent guide to its recent history", on the flap of the book cover definitely helps. References to Amartya Sen dont hurt either. I only wish she would have taken that more seriously to give a better view of religious violence in India.

Some positive things about the book include,
1. Very good retelling of cause behind godhra riots and clear denunciation of the crazed fanatic Narendra Modi. She could have gone into a deeper explanation of the participation of different castes in the riots instead of lamenting their participation and just hinting that they might have been bought off.
2. Attempt to engage with the different arms of the hindu fundie movement including VHP, RSS and BJP. This is sullied by a jaundiced view she brings to the psycho analysis of the interviewees that ends up sounding like hatchet jobs on most of them. So, Arun Shourie(BJP) is unnecessarily harsh on all religions while at the same time lending legitimacy to BJP's hindutva policies, K.K.Shastri(VHP) is a dirty old man and Devendra Swarup(VHP) is a male chauvinist. The one contrast to all of them is Gurcharan Das, shown as someone who is a religious hindu but is not a certified nut job as the other three. He gets off with minimal psycho analysis(no one is spared the psycho analysis treatment) and when he ventures to paint Arun Shourie in positive terms, she calls Gurcharan Das naive.
3. Good coverage of the indian diaspora's role in targeting academics who wish to study hinduism, its symbols and its adherents. But, this is tarnished by simple mistakes like referring to Rajiv Malhotra as the owner of sulekha.com (Page 247, "The chief antagonist behind these attacks is Rajiv Malhotra, a very wealthy man who lives in New Jersey and heads the Infinity foundation, which has made grants in the area of Hinduism studies. Had Malhotra decided to focus his energies on giving scholarships to students and graduate students in this area, he would greatly have enhanced the profile of Hinduism studies nationally. But in recent years most of his energy has been focused on Internet attacks against Doniger and scholars associated with her, on his website sulekha.com. Malhotra's voluminous writings show a highly aggressive, threatening personality."). But she does a very good job of sticking up for Romila Thapar, Wendy Doniger and others(they escape the psycho analytic scalpel too) while attacking efforts to promote revisionist history by the hindu organizations abroad and at home.
4. The central thesis that each civilization carries within it people who are open to foreign influences and those who are fearful of it and the resulting interactions among them determines how a democracy sees itself with respect to religious violence.

Given my disappointment with the book, I could only see overwhelmingly negative points including,
1. Prescription to the clash within a civilization. While the identification reflected common sense, the solution was wholly unsatisfactory. Her solution that Gandhi's approach towards religion and Tagore's approach towards education will provide salvation to religious violence in India is half baked. Gandhi, for all his religious moderation wasnt able to prevent the horrifying violence of partition that was mostly driven by religious passions. She approvingly talks of " Gandhi believed that self-rule in the political sense must grow out of self-rule in the psychological sense;only by mastering the urges to dominate in ourselves can we become the sort of citizens who can live respectfully with others on terms of equality, and only by producing self-mastering citizens can a nation remain free from external domination. The events in Gujarat support Gandhi's contention. ". While the idea of self-mastery leading to more respect between people sounds reasonable, to trace it to religious moderation requires a leap of faith. Especially the kind of religious moderation as practiced by Gandhi ignored the real advances made by science and looked on religion as the panacea. And Gandhi doesnt get mentioned when she discusses the restrictions on right to proselytize in India.
2. Her insistence on wider availability of Tagore's emphasis on development of critical faculties in public education. It ignores the compexity in implementing educational curriculum in a country as diverse as India. Rote learning is the bane of many a school child in India and the sooner it gets reduced, the better. But, her point that Santiniketan and Tagore's approach as the solution across India doesnt take into account the original failure of Tagore to spread his approach beyond Santiniketan. She contrasts the use of Jana Gana Mana as appealing to a higher ideal of humanity when compared with Bande Mataram that exhorts its singer to pledge devotion to motherland. But, she ignores the strong use of admiration of mother sentiment by different social and political movements. After all, MGR captured power in tamil nadu by targeting them successfully and tamil politicians routinely swear fealty and loyalty to tamil language while describing it in mother or other female terms. To me, the analysis of Bande mataram was eye opening because I always thought it was a good song and I am not the typical hindu right male. Far from it. Her description of Tagore's approach seems clouded by her association with, and admiration of, Amartya Sen. So, Amartya Sen's mother, Amita Sen has the book dedicated to her with glowing tributes to her achievements in the artistic sphere and is held up as the example of what students in India have missed out on throughout the book. Poor us! And Amartya Sen pops up with sage quotes of his own once in a while.
3. Backhanded compliments to Nehru on his achievements with regard to industrial, science and technology development. She recognizes Nehru for his commitment to secularism, democracy but faults him for "failure to create a liberal, pluralistic public rhetorical and imaginative culture whose ideas could have worked at the grassroots level to oppose those of the Hindu right". And somewhere else, she blames Nehru and congress for "neglecting the cultivation of liberal religion and the emotional bases of a respectful pluralistic society". She identifies lack of stress on humanities and too much emphasis on science in Indian education system as one of the causes of religious violence. The same Nehru who pushed the reforms in hinduism with Ambedkar is held up for not cultivating liberal religion. Her negative coverage of Nehru's contribution sounds very convenient when tied to her narrative of hindu right as one uninterrupted movement developing for a long time.
4. The whole book treats the hindu right as building strength for last 50 years and flowering in the last 10 years. That muddles the reality where there were times when hindu right wasnt powerful and places where they still have difficulty getting or maintaining a toe hold. The ascendancy of hindu right can be blamed partly on the confused and ineffective policies with regard to religion of the congress party and partly on the discipline and cohesiveness(as she rightly points out) of its different units. Her treatment of sikh killings of 1984 is different from godhra riots even though they were driven by political masters intent on killing people of a different religion. Rajiv Gandhi is let off the hook for his comment after hearing of sikh killings, "When a tree falls, the ground shakes". The book would have improved its appeal if it treated the religious massacres that happen periodically in India as just that, religious madness. The treatment of religion by congress also gets a passing reference. After all, congress has played its part in fanning religious madness with its mixing of politics and religion. While angry symbolism of Ram by BJP is rightly panned, she lets congress off the hook for playing into the hands of religious politics through telecast of ramayan. After all, Doordarshan those days was controlled by the central government and they would have had to approve the narrow rendering of ramayana as was shown on the television screen.
5. The obsessive focus on psycho analysis of the typical hindu right male - someone who raped women in Godhra riots, killed people and asserted cultural superiority over anyone who doesnt agree with his view on India as a hindu nation. While I can see some merit in the increased sense of victimhood on the part of hindu male(my speculation based on my interactions with my friends), she takes it to extreme levels with explanations like this - "Something like this paranoia, this refusal of compromised humanity, infects the rhetoric of the Hindu right and indeed, may help to explain its continuing fascination with Nazi ideas. The woman functions as a symbol of the site of weakness and vulnerability inside any male, who can be drawn into his own mortality through desire. The muslim woman functions doubly on such a symbol. In this way, a fantasy is created that her annihilation will lead to safety and invulnerability- perhaps to "India shining", the campaign slogan that betrays a desire for a crystalline sort of domination. Only this complex logic explains, I believe, why torture and mutilation are preferred to abduction and impregnation. Or even simple homicide. Only this logic explains the fantasy of penetrating the sexual body with a large metal object. Only this logic explains, as well, the frequent destruction of women by fire, as though the world cannot be clean until all vestiges of the female body are obliterated from its face.". While the hindu right does have fascination with Nazi ideas, to extend the explanation to the slogan of "India shining" is a leap that cannot be justified. But, in this book, she isnt focussed on balanced view even if it happens to be about an extremist viewpoint. It is not only the hindu right that has a fascination with Hitler. There have been tamil movies that treat him as an admirable figure. The view of this subset in India of females in general and muslim females in particular sounds inconsistent sometimes. At some points, she refers to the tendency of hindu right to treat them as object and assert a sense of control over them. At other points(as in the one above), she refers to the tendency of hindu right to reduce sexuality of the female to oblivion. Either they are an object or they are a sexual being whose sexuality has to be removed.
6. Betrays a negative view of science, technology and capitalism in general while treating religion as good. So, Chandrababu Naidu suffers collateral damage as BJP's partner for promoting Andhra within "India shining" through foreign investment while doing nothing about the condition of the rural poor. She would do well to check the progress report of previous governments, at centre and state level, on alleviating rural poor's misery. Religion, hinduism or islam, is good but there are few bad apples who hijack it for their own ends sounds hollow from her when one sees the havoc it has wrought in India.
7. Reluctance to pull up other religions for their madness. So, "islamic fundamentalism has no grip in India despite discrimination and even persecution" as if the existence of discrimination and persecution justifies turning fundamentalist. At another place, she explains the poor situation of muslims is due to persistent discrimination which, to me, is taking things to the extreme. I am sure there are indignities and discriminations suffered by muslims in India but that doesnt mean other religions dont suffer or that it is an admirable feature of religious people to turn fundamentalist because they are being discriminated against. If that is the case, India might as well wind up its court system and let people turn fundamentalists to resolve religious discrimination. Even if I am not a muslim, it is difficult for me to accept there is persistent discrimination. And where there are violent acts involving muslims, she takes care to mention the organization that caused the violence has both hindus and muslims. So, the bombay blasts in 1993 was conducted by gangs in mumbai that had both hindus and muslims. To my recollection, the way it was covered at that time, was as a religious response to the destruction of Babri masjid mosque.

There are some issues she raises with education which anyone educated in indian schools wouldnt find out of place. The spelling mistakes and errors sounds bad when reading it on this book. Her use of feminist ideas shed some light on why some people do the things they do but she ignores the part rabid women play among hindu fundamentalism.

On the whole, the book puts forward a common sense approach to analyzing religious violence in demcoracies and proceeds to flesh it out poorly and sometimes, comes across as too heavy on psychoanalysis. Given the author's background, it might have to be expected but it doesnt add any value to the discussion on religious violence in India.

Hazaaron Khwaishein Aisi - Review

1969 was the year Indira Gandhi came onto her own in congress quashing the efforts of the 'Syndicate', the older guard that had put her in power with dreams of manipulating her from behind the scenes. Her success in showing them to be inept political strategists ended with Indira marginalising them and concentrating power in her personality, ably assisted by a close circle of advisers and bureaucrats. With smashing success in 1971 with the formation of Bangladesh, she pursued that goal relentlessly with progressively cynical power grabs. That pursuit ended with the promulgation of emergency and successfull curtailment of basic rights and habeas corpus of indian citizens. As emergency proceeded on its cruel path, Indira relied more on Sanjay, her elder son for advice and strategy. As is the case usually in india with free loading sons of politicians, Sanjay got drunk on power and brought dictatorial policies to fruition under the benign hand of her mother.
This movie deals with the period from 1969 - 1976 through the trials and tribulations of 3 characters in the movie Siddharth(KayKay Menon), Vikram(Shiny Ahuja) and Gita(Chitrangada Singh). Each character has different ideals and respond differently to the changing political landscape. Siddharth is the faux revolutionary enabled by a cushy living provided for by his father, a retired judge all the while looking for an ideology to hang his hat on. He blames his father for having compromised socialist ideologies to get ahead and goes around crashing rock-n-roll parties(the characters study in Stephens College in Delhi) with exhortations to think of the masses and paying homage to the idols of indian communists, Mao and Che. Vikram is the opposite, son of a father who is a congress worker following gandhian and socialist ideals(which is emphasized throughout the movie till we are screaming for the director to stop), who has seen what the prevailing ideology has wrought in his family and focusses on getting rich any which way he can. Gita is a transplant from England who is in love with Siddharth for his professed ideals and anguished cries at not being able to achieve egalitarian paradise in India.
The movie starts with homage to Naxalbari movement with its red salute and Siddharth's almost religious fervour at being on the frontlines. As time goes on and the political class becomes more opportunistic(from the austere and sacrificing earlier generation), Vikram's stock zooms while Siddharth stumbles confused looking for direction. He finds it in agitating for rights of lower caste people in Bhojpur in Bihar(even though the voice over slips and refers to Bhagalpur, unconsciously referring to the place of hindu muslim carnage in mid 80s). Vikram develops his contacts and becomes a successful businessmen adept at playing every side of politics. The one constant is Siddharth's love for Gita and Vikram's unrequited pining for her. Gita gets married to a finance ministry bureaucrat all the while carrying on a solid affair with Siddharth, trying to help him find his footing in his search for utopia. She gets an attack of conscience and decides to ditch the bureaucrat for Siddharth even at the cost of throwing away the posh life of a delhi socialite for the sorry life of a bhojpur social worker. This is when the movie goes into reverential mode of following the social workers as they fight to get rights for lower castes, oppressed by the upper castes and the government machinery. As Siddharth and Gita burnish their socialist credentials, Vikram gets enmeshed in the power structure that is portrayed as the oppressor in the movie.
As emergency is promulgated, the assumptions of Vikram get a severe jolt and he finds his father jailed with no recourse to prevent it. Gita and Siddharth get into trouble and Vikram steps into rescue them. Siddharth's father pulls strings and gets him out while Vikram realises the folly of having a socialist gandhian father during emergency. He gets caught on the wrong end of the law and pays severely for it.
In the end, Siddharth realises he isnt upto the hard life of a life long revolutionary and goes overseas. Gita stays back in the village tending to Vikram.
The movie is aimed at the set of people who are interested in politics in India but are removed by language barriers and urban sensitivity to take part in it. However, the entire movie is in English with some local dialects thrown in when the action shifts to rural scenery. It would have been more powerful had it been in local languages with some English thrown in. The way the characters talk, it is very difficult to identify with their angst or their difficulties when they chose to do stupid things. With my bias for tamil movies, I couldnt help comparing the storyline to Palaivana rojakkal(about the repression of press freedom) and Iruvar(especially the scene when proxies for MGR and Karunanidhi's characters debate over the future direction of public policy. Growing up poor, MGR wants government to provide food while Karunanidhi, being the son of a tamil teacher, wants to improve tamil language. The proxy for MGR's character suggests the lack of problem with food while growing up, allowed proxy for Karunanidhi's character to dream of language and other stuff). Iruvar made the point far more eloquently and moved on.
This movie does start with references to Naxalbari and moves onto Indira announcing emergency across the country. It then moves on the dreaded Sanjay period when people are dragged into forced sterilisation camps and the full power of the state is on display. Towards the end, the movie gives up the pretense of addressing political issues and focuses only on the characters themselves.
Coming to the acting, both the male actors did very well with Shiny Ahuja completely upstaging everyone else but that could be because of the depth of his character. KayKay Menon tries but most of the time comes across as a wimp than a firebrand revolutionary. Chitrangada is the worst of them all. She is pretty and uses expressions well sometimes but falls short big time when the scenes become heavy.
The movie could have been made into a serial but as a movie, it falls short of being passable. It can be classified as an attempt but there is so much pretention in it that it is hard to take it seriously even though there is a dearth of good political movies in India.

Democracy only in name

Anyone growing up in India gets used to the fact that it is a democracy that gives its people the right to express and associate themselves. It is a matter of pride for them. The real life drawbacks in its application within India, while demoralising, serves to remind us of the ideal.

So, I was surprised to read about the requirement for a political party in India to swear allegiance to the "principle" of socialism to be registered with the election commission. Without registration with the election commission, there is no chance of contesting elections and effectively, this shuts the door on the right to express oneself and associate with fellow citizens, freely.

Till 1989, the only economic system that I knew was socialism. The textbooks I used and teachers I had, extolled its virtues without a fair discussion of alternatives. So, to me, communism was a success and socialism would make India better (which usually meant, beat pakistan in cricket). And then, came the fall of berlin wall and dissolution of USSR. It shook my faith in what I was taught and provided me an abject lesson in the error of ingesting information without scepticism. Add to it, the currency crisis in 1991 that led to liberalization of indian economy, my disillusionment with socialism was well under way. I didnt know much about capitalism except what I read from business magazines. So, for a long time, I didnt particularly care what economic system was followed as long as I had some way of living a comfortable life. As time has passed, I have realized that socialism was a worthless bill of goods that should have been consigned to the dustbin of history a long time back (analogy mouthed by Kamal Hassan's character in Varumaiyin Niram Sikappu when hunting through a garbage dump). As is true about every indian divorced from the legal reality in India, I realize now I am completely out of step with respect to the indian constitution and its legal framework.

The preamble to the constitution of india is very clear.

"WE, THE PEOPLE OF INDIA, having solemnly resolved to constitute India into a SOVEREIGN SOCIALIST SECULAR DEMOCRATIC REPUBLIC and to
secure to all its citizens:
JUSTICE, social, economic and political;
LIBERTY of thought, expression, belief, faith and worship;
EQUALITY of status and of opportunity;
and to promote among them all
FRATERNITY assuring the dignity of the individual and the unity and integrity of the Nation;
IN OUR CONSTITUENT ASSEMBLY this twenty- sixth day of November, 1949,do HEREBY ADOPT, ENACT AND GIVE TO OURSELVES THIS CONSTITUTION."

Only on further reading, did I realize the words socialist, secular and unity and integrity of the Nation were inserted during the poisonous regime that infected indian democracy under Indira Gandhi. These changes were part of the infamous forty second amendment to the constitution. There were a whole host of changes as part of that amendment that cemented the socialist nature of the state. It is instructive to remember this amendment was passed during emergency. The amendment also placed directive principles of the state above fundamental rights of its citizens. The language in the amendment reflects the heady arrogance of unchecked state power as can be seen below.

"THE CONSTITUTION (FORTY-SECOND AMENDMENT) ACT, 1976
Statement of Objects and Reasons appended to the Constitution
(Forty-fourth Amendment) Bill, 1976 (Bill No. 91 of 1976) which was
enacted as THE CONSTITUTION (Forty-second Amendment) Act, 1976
STATEMENT OF OBJECTS AND REASONS
A Constitution to be living must be growing. If the impediments to
the growth of the Constitution are not removed, the Constitution will
suffer a virtual atrophy. The question of amending the Constitution
for removing the difficulties which have arisen in achieving the
objective of socio-economic revolution, which would end poverty and
ignorance and disease and inequality of opportunity, has been engaging
the active attention of Government and the public for some years now.

3. It is, therefore, proposed to amend the Constitution to spell out
expressly the high ideals of socialism, secularism and the integrity
of the nation, to make the directive principles more comprehensive and
give them precedence over those fundamental rights which have been
allowed to be relied upon to frustrate socio-economic reforms for
implementing the directive principles. It is also proposed to specify
the fundamental duties of the citizens and make special provisions for
dealing with anti-national activities, whether by individuals or
associations.".

Only thing missing above is Indira taking out the portion on objective of socio-economic revolution, replacing it with 'garibi hatao'.

For all his faults, Nehru's intellect wouldnt have allowed him to exercise the unimaginable power his daughter exercised. There are unofficial claims about how Nehru wrote a letter, when he was prime minister, to the editor of a newspaper warning against giving too much power to himself. It also points to the difference between the Nehru and Indira. To my knowledge, Nehru was a socialist through and through but he didnt go so far as to enshrine it in the constitution even though he could have if he wanted to, in 1950. His daughter was far more petty in her exercise of political power and showed up socialism for what it was, an empty slogan that assured India was on its way to ruin. But then, Nehru lost the war with china while Indira won one against Pakistan. The aura of invincibility might have convinced Indira to go for it. It is also the first time the machinery of state is explicitly stated to be of greater importance than the people it is supposed to serve. It is an unfortunate legacy we still live with.

Some other 'gems' in our constitution that indirectly espouse socialist nature of the state include(from Directive principles of state policy):

Article 38 - State to secure a social order for the
promotion of welfare of the people.
- The State shall strive to promote the welfare of the
people by securing and protecting as effectively as it may
a social order in which justice, social, economic and
political, shall inform all the institutions of the
national life.
- The State shall, in particular, strive to minimise the
inequalities in income, and endeavour to eliminate inequalities in
status, facilities and opportunities, not only amongst individuals but
also amongst groups of people residing in different areas or
engaged in different vocations.

Article 41 - Right to work, to education and to public assistance in certain
cases.
- The State shall, within the limits of its economic
capacity and development, make effective provision for securing the
right to work, to education and to public assistance in cases of
unemployment, old age, sickness and disablement, and in other cases of
undeserved want.

Article 43A - Participation of workers in management of industries.
- The State shall take steps, by suitable legislation
or in any other way, to secure the participation of workers in
the management of undertakings, establishments or other
organisations engaged in any industry.

Article 43 - Living wage, etc., for workers.
- The State shall endeavour to secure, by suitable legislation or
economic organisation or in any other way, to all workers,
agricultural, industrial or otherwise, work, a living wage, conditions
of work ensuring a decent standard of life and full enjoyment of
leisure and social and cultural opportunities and, in particular, the
State shall endeavour to promote cottage
industries on an individual or co-operative basis in rural
areas.

Article 47 - Duty of the State to raise the level of nutrition and the standard of
living and to improve public health.
- The State shall regard the raising of the level of nutrition and the
standard of living of its people and the improvement of public health
as among its primary duties and, in particular, the
State shall endeavour to bring about
prohibition of the consumption except for medicinal purposes
of intoxicating drinks and of drugs which are injurious to
health.

Article 48 - Organisation of agriculture and animal husbandry.
- The State shall endeavour to organise
agriculture and animal husbandry on modern and scientific
lines and shall, in particular, take steps for preserving and
improving the breeds, and prohibiting the slaughter, of
cows and calves and other milch and draught cattle.

Article 51A - Fundamental Duties.
- It shall be the duty of every citizens of
India
- to strive towards excellence in all spheres of individual and
collective activity so that the nation constantly
rises to higher levels of endeavour and achievement.

In addition to the constitution, the representation of people act of 1951 governs who can contest the elections in India. As part IVA - REGISTRATION OF POLITICAL PARTIES(Registration with the Election Commission of associations and bodies as political parties) states,

"The application under sub-section (1) shall be accompanied by a copy of the memorandum or rules and regulations of the association or body, by whatever name called, and such memorandum or rules and regulations shall contain a specific provision that the association or body shall bear true faith and allegiance to the Constitution of India as by law established, and to the principles of socialism, secularism and democracy, and would uphold the sovereignty, unity and integrity of India."

The above part seems to have been passed in 1989, based on references provided. I am not sure who pushed this through but given the "stellar" group of politicians we had at that time(V.P.Singh, Rajiv Gandhi, Advani et al), it isnt a surprise there wasnt any objections raised. The meltdown in foreign exchange reserves was still 2 years away.

The number of amendments to indian constitution also means it has become unwieldy. There is a good argument to be made that a party wishing to follow libertarian policies can sign the pledge to be socialist and maintain a schizophrenic existence. It only needs to worry about its identity the day indian voters understand what their rights are and get ready to demand it. However, it doesnt augur well for the democratic nature of indian polity that the constitution requires allegiance to a discredited economic system. While good arguments can be made for the other items in the list, socialism sticks out like a sore thumb. The current indian economy has moved away from socialism (mostly) and it would come as a surprise to the youth of India that their prosperity is assured by economic policies that bear no relation to what is enshrined in the constitution. A day might come when politicians would want to go back to socialism and the constitution would provide them with every justification to do that even if it means crushing the dreams of a bright future.

Bad architecture

I watched Sivaji over the weekend when it was screened in a theatre close to Ashburn. As someone who considers Rajnikanth to be a brilliant businessman with minimal acting ability, I went in with very low expectations. Add to that, it was being directed by Shankar who is very good at spending huge sums of money on his movies with very little to show for an effective story. The movie didnt even surpass the minimal expectations.

The movie opened with a short trailer for an animation movie
Sultan produced by Rajni's daughter. It once again goes to show how much of a good businessman he truly is. As he ages, the style elements he pioneers will not sit well on him(Even if it does, those who follow it will be a narrower segment). Switching to animation allows him to portray a limitless range of gimmickry and style leveraging his movie persona that is not possible for him in his advanced age in movies. The challenge from younger actors also means that Rajni has to pass the baton to someone else like MGR did in his day and animation would provide him a second lease of life away from snickering of general public that MGR encountered in his doddering years. I am wondering whether Kamal will be smart enough to understand the power of animation. Rajni has used animation within his movies before(Raja Chinna Roja) and shouldnt have difficulty tasting success given his fans include children. The lack of acting skills when compared to Kamal also makes it a great option for Rajni. It just might be that Sultan might beat Marudanayagam to the punch and Kamal might be left holding debts while Rajni (once again) reigns at the box office. The quality of the trailer was very good and I am looking forward to it.

Sivaji's Story:
Rajni plays a NRI(a system software architect given his target audience comprises of software engineers who grew up watching his movies back in India and are now spread all over the world ready to splurge on his movies) who returns to india with a boatload of money and a desire to 'give back to the country'. He proposes to open a one stop shop for educational and medical needs that doesnt charge people for its services. He runs head long into a power broker, played by an ineffectual Suman, whose business empire(and political clout) would be threatened if Rajni's plans take off. He falls in love with Shriya after seeing her at a local temple. Rajni jumps through innumerable bureaucratic hoops only to find his project stopped by political machinations. After losing all his possessions in the bargain, he vows to strike back at Suman and the corrupt political system. How he goes about it forms the rest of the story.

Analysis:
Shankar has built a production house out of successful movies that show one person fighting against the corrupt system (bureaucrats, businessmen and politicians) and generally winning the battle at the end. Movies like Ramana did a classier job in portraying one man's fight against the system while at the same time accepting the need for a support structure for the operation's success. I would have thought the presence of Rajni would preclude any reasonable presentation of the concept. I was right on that but surprisingly, that is more Shankar's fault than Rajni's. Overall, the movie makes for terrible viewing.

One staple of a Rajni movie for a long time has been sequences showing how he becomes rich in the course of one song(Annamalai, Padayappa). It would have been great if Shankar had given some thought to that portion. Instead, the route Rajni takes here has a whiny feel to it. The solution is something that will be welcomed by Rajni fans mainly because of a lack of healthy scepticism about their thalaivar. However, it flies in the face of what Shankar wants to convey in the film. The solution to the problem of unaccounted-for cash assets (a.k.a 'black money') that Rajni hits upon sounds acceptable to me only if I can consider Rajni's character to be exempt from moral considerations of right and wrong in the context of the movie. Shankar offers the wimpy way out of 'If his competitor(with support from the system) is doing something morally wrong, why not Rajni too ?'. Instead of rooting for the hero because of the undeniable feel good effect on seeing him getting his revenge(through becoming rich), I was left wondering, at the lack of differentiation between his character and Suman's except for them being slotted on opposite sides in the screenplay. Shankar's movies generally run on this tension in hero's portrayal(Indian 'thaatha' being upholder of rules who however has to break them to clean up the system, 'Ambi' in Anniyan being the righteous lawyer who breaks rules to implement innovative forms of torture from Garudapurana etc.). At least Anniyan had good justification('Ambi' suffering from multiple personality disorder was a very believable reason) for maintaining the tension. Sivaji or, for that matter, Indian has none. Shankar might have figured the popular base for Rajni and Kamal are blind enough to overlook the discrepancy and I think he has been proven right going by the reception of the two movies.

Usual Rajni characters start from lower economic strata in the society(generally content with their station in life) and end up far higher at the end of the movie, while bemoaning the sacrifices that come with single minded devotion to that journey. Prime example would be Annamalai or Nallavanukku Nallavan even though Padayappa had a variation on the theme(where he starts being rich, loses it all and comes back on top again). Sivaji is similar to Padayappa but has none of the verve of the latter(I hate Padayappa but am a fan of those songs in Rajni movies).Here, we have none of that. The focus in always on the larger goal of building colleges and hospitals but in so doing, Shankar also sacrifices the emotional identification with Rajni's character (from seeing him and his family struggle) his movies of past have leveraged. Some of Shankar's movies too, have precisely used the same imbalance to become big hits. Gentleman was a big hit precisely because it dealt with educational challenges for lower class whereas Sivaji deals with lower class people as peripheral characters in the story. It might signal a break in whom Rajni is targeting or it might just be temporary diversion from Shankar.

As he has become more successful, Shankar has constantly found new, outlandish ways to stage fights in his movies. Anniyan set a new standard in nonsensical fights just for the sole purpose of showing one. Sivaji follows the trend and the slowness of Rajni(with advancing age) made the fights a nightmare to get through, for me. Shankar has compensated by slowing down the frames at certain points in the fight but it still couldnt prevent me from pitying Rajnikanth's agility in the movie.

The romance portion was horrendous, to put it mildly. The fact that Rajni continues to play much younger roles than what his age demands has been rankling me for quite a long time. As much as Shankar tries to hide the age on Rajni through make up, it shows(except for the last 15 minutes. I am wondering why Shankar didnt use that get up for Rajni earlier in the movie). Shriya doesnt have to act that much and she doesnt even try.

The disturbing section of the romance portion was the open ridicule of darker skin(That tamils are recent masters at practicing colour discrimination might be one reason). Rajni has always referred to his skin colour in his movies, using the discrimination to his advantage. The heroines, in his movies, are generally fairer than him and he has used it to target his core audience of youth in tamilnadu(If someone as dark as me can get a fairer girl, you can too. You just have to learn to do cigarette(or with Sivaji, gum) flips.Learning to smoke it makes you cool too). Here, Shriya uses his colour as an ostensible reason for turning him down(which, given his prior movies, isnt a surprise). The portions where Rajni tries to turn himself white were mildly funny even though nowhere close to what he is capable of as a comedian. After that, what was intended as humour was sickening. That Solomon Pappaiah is roped to do this portion is even more despicable, given his general standing in tamilnadu as moderator of television debates and literary commentator. He is a neighbour to shriya and after she turns Rajnikanth down on account of his colour, he keeps offering his two daughters( younger than shriya and darker than Rajni) to Rajni who proceeds to turn them down, with the director leaving us in no doubt the rejection is because of their dark colour. The only message that was conveyed through that sequence was that darker you are, the lesser attraction and appeal you have(that is, if one can discount the horror of offering those young girls for marriage). To have it in a Rajni movie was even worse. This is an actor and personality who holds absolute sway over tamil movie fans who treat his movies as fit for family consumption. Audience in the theater were actually laughing at the sequence. This isnt some uncouth rural tamilnadu 'keeththu kottaai' patrons but moderately well heeled, supposedly well educated tamil expats. His prior movies have always used the darker shade of skin as positive reinforcement(for the most part). The perception of dark skin advocated in this movie is hurtful and unbelievably stupid that will add onto the negative consequences of being dark in tamilnadu for some time to come(Not that, it already isnt a big issue with tamil culture).

*******Spoiler alert - Dont read if you dont want to know plot twists and turns**************

The electric shock sequence in jail which leads to Rajni's escape is juvenile and incomprehensible. Does he know how much electric current is enough to still his heart without completely stopping it ? Plus the movie doesnt specify a time frame within which the switch happens so how does one know CPR will even work ?. While Shankar gives a clue in earlier portions of the movie(where the kid at the construction site gets saved by CPR) as to where Rajni's character gets the idea from, to use it as a plot point without reasonable devotion to the preparation, shows Shankar's laziness.

Rajni has targeted two of the most successful icons of tamil moviedom and co-opted their brands into his image. The movie name is the namesake of Sivaji and the character at the end of the movie takes on the name of M.G.Ravichandran with someone even claiming the name is actually MGR. He has sequences in the movie where he acts out Sivaji in Mayakkam Enna and MGR in Azhagiya Tamil Magal Eval songs. Just as the younger crop of heroes like Dhanush use Rajni's image to bolster their fan base.

As someone who has CPR training(but has let the certification elapse), I was glad that they highlighted its effectiveness. A Rajni movie is a far better vehicle to create awareness of CPR in tamilnadu than a dedicated government program run by bureaucrats with no idea as to how to portray it. Shankar follows up the discussion of multiple personality disorder in Anniyan with CPR here. At least for his effort in creating awareness, he should be commended.

Shankar showed that he is good if he is left to his own devices instead of directing an actor with larger than life image. The sequences in the jail leading to the climax were very well executed and would have been even better if not for the obvious compromises Shankar makes for Rajni, the superstar.

Performers:

Rajni looks good in his role once I accepted the unbelievable premises behind it. He has tried to look a lot younger than what he actually is but the age does show in other ways, in his body movements and the one and a half chin(there wasnt quite a double chin). The punch lines were definitely delivered well.

Suman was the wrong choice for the villain role. If Shankar wanted to convey a certain calmness and menace in Suman by making him wear sunglasses all the time, it just made him look out of place. Even the guy who played the inspector(who also played Peikkaaman in Virumaandi) would have done much better in Suman's place.

I had high expectations for Vivek but he was good only in patches. Some of his jokes were just statements of the obvious that fell flat in delivery. It might be that Vivek made a conscious decision to downplay comedy so as not to overshadow Rajnikanth. So, he gets to shower Rajnikanth with praises which, to me, sounded not much different from what ADMK does to JJ.

Shriya performed her role of dumb tamil heroine character well. She doesnt have to do anything other than being eye candy for a much older hero and she does what is expected of her.

Conclusion:

Befitting their thalaivar's priorities(money first, performance later), the people who screened the movie charged $15 for admission which I was willing to pay as I figured I was due for a Rajni induced torture, 3 years after Baba. In comparison to Baba, Sivaji was much better but that isnt saying much. The movie was long but towards the end, it started looking like an OK tamil movie after having been in the gutter for most of the time. Shankar's production house comes out with very good movies like Kaadhal, Veyyil and 23aam Pulikesi. Sivaji is a blot on its track record even though the collections of the movie will top all the other three put together.